Ingunn lýsir árásinni sem kostaði hana næstum því lífið: „Þetta virtist vera heil eilífð“

Ingunn Björns­dóttir er enn að glíma við eft­ir­köst hnífs­stungu­árás­ar­innar sem hún varð fyrir í Ósló­ar­há­skóla fyrir tveimur og hálfum mán­uði síðan.

Ingunn Björns­dóttir, dós­ent í lyfja­fræði við Ósló­ar­há­skóla, var í við­tali við TV2 í Noregi. Þar kemur fram að hún haltri eilítið og sé til­finn­inga­laus á nokkrum stöðum í hand­leggj­unun – eins og hún hafi fengið deyf­ingu. „Það er gott að vera komin til baka, en líka svo­lítið sér­stakt,“ segir hún í upp­hafi við­tals­ins en hún hefur starfað við háskól­ann síð­ast­liðin 10 ár. „Ég ákvað ung að árum að ég myndi aldrei starfa við eitt­hvað sem þætti leið­in­legt.“

Árásin

Dagurinn 24. ágúst hófst eins og hver annar vinnu­dagur. Ingunn fór í hverf­is­búð­ina og keypti sér árbít. Hún sótti fyrsta kaffi­bolla dags­ins í mötu­neytið hjá skrif­stof­unni í Mari­en­lyst. „Þetta var eins og hver annar dagur,“ segir hún.

Klukkan rúm­lega tvö und­ir­bjuggu hún og vinnu­fé­lagi hennar fund sem átti að halda með einum nem­anda. Þegar þau sett­ust and­spænis hvort öðru á skrif­stof­unni átti hún ekki von á atviki sem myndi ger­breyta lífi hennar.

Áður en hún vissi af barð­ist hún fyrir lífi sínu á gólf­inu eftir að hafa verið stungin sextán sinnum með hnífi.

Fyrsta stungan lenti á hálsi Ingunnar. „Það fyrsta sem flaug gegnum hug­ann var undrun. Ég skildi ekki hvað var að ger­ast.“

Síðan kom ótt­inn.

„Það var greini­legt að hann vildi ná mér. Og hann stakk mig í háls­inn og ég hugs­aði að þetta myndi ég ekki lifa þetta af. Svo kom skelf­ingin.“

„Hvað gerðir þú þá?“ var Ingunn spurð í við­tal­inu.

„Ég öskr­aði. Það er það sem maður gerir þegar maður verður hræddur.“

Ingunn reyndi að verja sig með hönd­unum. Hún fékk djúpa skurði, en fann ekki sárs­auk­ann. Adrena­línið var á fullu.

„Þetta virt­ist vera heil eilífð“, segir hún.

Síðan kom hnífs­stunga í lík­amann.

„Það var þá sem ég hugs­aði: „Ég mun deyja“.“

En þá var dyr­unum var hrundið upp.

Vinnu­fé­lagar þustu inn til að hjálpa henni. Einhver hringdi á lög­reglu og sjúkra­bíl.

Svo náðu vinnu­fé­lagar að yfir­buga árás­armann­inn.

Ingunn náði að staul­ast á fætur.

„Ég fór fram. Samtímis fann ég að annar fót­ur­inn virk­aði ekki. Hann bara dingl­aði.“

Hún haltr­aði inn í ljós­rit­un­ar­her­bergið við hlið­ina og hneig þar niður. Þar sem hún lá á gólf­inu horfði hún upp á and­lit starfs­fé­laga sinna.

„Ég man þetta nán­ast allt. Ég man hvað gerð­ist í kringum mig og hvað ég hugs­aði um. En ég var örugg­leg við að missa með­vit­und á ein­hverjum tíma­punkti.“

Búið var um hand- og fót­leggi og fót­leggj­unum haldið hátt til að stöðva blæð­ing­una.

„Ég fann engan sárs­auka. Það kom mér á óvart og var reyndar svo­lítið áhuga­vert. Ég skynj­aði engan sárs­auka fyrr en ég var komin á sjúkr­húsið,“ segir hún.

Óskiljanlegt

Enn þann dag í dag á Ingunn erfitt með að skilja orsakir árás­ar­innar. 

„Hver ert þú sem kenn­ari fyrir nem­endur þína?“

Hún hlær.

„Það er erfið spurn­ing.“

Síðan hugsar hún sig um.

Ingunn situr í fund­ar­her­bergi á Thon-hót­eli í Ullevaal.

Und­an­farna mán­uði hefur hún dvalið á Íslandi með fjöl­skyldu sinni til að jafna sig eftir árás­ina. Núna er hún komin aftur til Óslóar þar sem hún tekur meðal ann­ars þátt í ráð­stefnu.

„Það fer senni­lega eftir því hvern þú spyrð. Sumir telja eflaust að ég sé of ströng, aðrir að ég sé of und­an­lát. Ein­hverjum finnst kannski líka að hreimur minn sé erf­iður að skilja.“

Hægt er að lesa við­talið í heild sinni hér.