Hrun í útgáfu þýddra verka: „Stor­ytel er eins og stórt skrímsli sem er að éta hann upp“

„Við verðum að átta okk­ur á því að þetta efni er ekki ókeyp­is og á ekki að vera það. Núna er það und­ir­verð­lagt og þá hef­ur eng­inn í keðj­unni nóg til að lifa af, hvorki út­gef­end­ur né höf­und­ar og í raun og veru ekki streym­isveit­an held­ur. Markaður­inn hér á landi er lít­ill og við­kvæm­ur og Stor­ytel er eins og stórt skrímsli sem er að éta hann upp,“ segir Margrét Tryggva­dóttir for­maður rit­höf­unda­sam­bands­ins í við­tali við mbl.is.

Algjört hrun hefur orðið á útgáfu þýddra skáld­sagna hér á landi en Morg­un­blaðið greindi frá að titlum hafi fækkað úr 201 niður í 100 á síð­ast liðnum tveimur árum. Nemur fækk­unin því 45 pró­sentum. Margir íslenskir ynd­is­les­endur hafa fært sig yfir á lestr­ar­brettin eða yfir í hljóð­bækur.

„Ég held að þetta sé afar hættu­leg þróun fyr­ir okk­ur sem sam­fé­lag. Það skipt­ir máli að við höf­um aðgengi að þýð­ing­um. Þær eru líka ís­lensk­ar bók­mennt­ir og í raun nokk­urs kon­ar gluggi út í heim, allt öðru­vísi en við fáum úr öðru afþrey­ing­ar­efni.“

Margrét telur að hug­myndin lága mán­að­ar­lega greiðslu og enda­laust aðgengi efnis sé ekki sjálf­bær. Tekjur af streymi standi ekki undir kostn­aði við þýð­ingar og útgáfu eins og er.