Diddú var örugglega Ítali í fyrra lífi: „Ég er alin upp í mikilli matarást“

Söngdíva Íslands, Diddú er í for­síðu­við­tali í nýjasta blaði Víns og matar, sem Mannlíf gefur út. Hér má sjá brot úr við­tal­inu.

Við gengum inn í eld­húsið, þar sem hún var búin að baka focaccia-brauð sem var snætt með burrata-osti og ansjósum, asp­aspasta með reyktum sil­ungi og fal­legu sal­ati með fíkjum. Inni í þessu litla, krútt­lega eld­húsi var allt eins og hún – sér­stakt, fullt af bókum, barna­leik­föngum og týpu­legum skraut­munum. Allir hlutir eiga sinn stað, en kannski ekki alltaf sama stað­inn – svo­lítið eins og Diddú. Hún var eins og ég hafði ímyndað mér hana, nema svo miklu mann­legri, hún sýndi mann­inum sínum svo mik­inn kær­leika og henni þykir hann greini­lega enn jafn fynd­inn og þegar þau kynnt­ust á jóla­balli fyrir næstum 50 árum, þar sem hún sett­ist í fangið hans og eins og hún sagði „og ég sit þar enn“, með stóra brosið sitt sem við þekkjum öll.

ÖRUGGLEGA ÍTALI Í FYRRA LÍFI

Næst berst tal okkar að mat og ekki örl­aði á hiki þegar ég spurði hana hvaðan mat­ar­á­hrifin kæmu; „Nú frá Ítalíu, ég held að ég hafi verið þar í fyrra lífi. Ítalía talar svo sterkt til mín og djúpt inn í sál­ina. Ég bjó þar í rúmt ár með Kela og stelp­unum þegar ég var í námi og mér fannst ég komin heim og menn­ingin höfð­aði sterkt til mín; mat­ur­inn, fólkið og tón­listin. Til sam­an­burðar þá bjó ég í sex ár í Bret­landi, en fann aldrei þá teng­ingu sem ég fann fyrir á Ítalíu. Kannski teng­ist það líka því að pabbi minn var alltaf syngj­andi ítalskar aríur þegar ég var að alast upp og til stóð að hann færi til Ítalíu í söng­nám. Það var búið að finna styrkt­ar­að­ila fyrir hann, en hann lærði söng hjá Sigurði „gamla“ Demetz sem vildi senda hann til Ítalíu. Nema þá guggn­aði pabbi á að fara því mamma var orðin ófrísk að engri annarri en mér. Svo ég var eig­in­lega ástæða þess að pabbi fór ekki út,“ segir Diddú með sínum dill­andi hlátri og bætir við að pabbi hennar hafi verið með mjög ítalskt skap­ferli; ástríðu­fullur og ör. „Föð­ur­amma mín var dönsk og allt hennar slekt var mikið mat­ar­fólk, svo ég er alin upp í mik­illi mat­ar­ást og mér þykir matur og tón­list bráðna svo vel saman, því það tengir fólk saman í gleði. Ég fæ svo mikla útrás fyrir sköpun í eld­hús­inu og ég elska að elda og halda stór mat­ar­boð, það er auð­vitað mjög ítalskt, þar sem allir koma saman, tala mikið og hátt og gleðin sem mynd­ast í góðu boði er engri lík.“

Hægt er að lesa allt við­talið við Diddú í nýjasta tölu­blaði Víns og matar hér.