Vasilii segist hafa verið sendur fárveikur heim af HSS: „Ég var með öll einkenni heilablóðfalls“

Vasilii Sopil­nyak, 64 ára gam­all Úkra­ínu­maður sem býr hér á landi segir mis­tök íslenskra lækna hefðu getað kostað hann lífið.

Í upp­hafi stríðs­ins í Úkraínu, bauð Vasilii sig fram í þjóð­varn­ar­liðið, en hann þurfti að fæða fjöl­skyldu sína og neydd­ist til að fara til útlanda en hann á konu og börn. Um leið og Vasilii fékk dval­ar­leyfi hér á landi hóf hann að vinna. Hann hefur unnið á bygg­ing­ar­svæðum, smíðað vegi, þvegið bíla, unnið í fisk­vinnslu og svo fram­vegis. En svo veikt­ist hann.

„Þann 23. apríl fór ég á heilsu­gæslu­stöð í Keflavík og kvart­aði undan van­líðan og sagði þeim að ég hefði glímt við slag­æða­vanda­mál í mörg ár. Mér var sagt að mér yrði vísað til hjarta­læknis, en engin til­vísun barst. Í júní flutti ég til Nes­kaup­staðar, kom illa far­inn á spít­al­ann og sagði þeim frá ein­kennum mínum aftur,“ segir Vasilii í sam­tali við Mannlíf. Og hann heldur áfram:

„Mér var lofað að ég fengi tíma hjá hjarta­lækni og sagt að lækn­ir­inn myndi hitta mig í sept­em­ber eða októ­ber. Þann 23. des­em­ber lauk samn­ingi mínum hjá Síld­ar­vinnsl­unni. Ég fór þá til Úkraínu og í lok jan­úar fékk ég heila­blóð­fall.“

Endurkoman til Íslands

Eftir að hafa legið á spít­ala í mánuð kom Vasilli aftur til Íslands.

„Ég var á sjúkra­húsi í mánuð. Þann 24. mars kom ég aftur til Íslands og kom með allar sjúkra­hús­skýrsl­urnar með mér. Ég bað lækn­inn um að gera seg­u­l­óm­skoðun til að stað­festa veik­indi mín. Í apríl og maí fór ég ítrekað á Heil­brigð­is­stofnun Suð­ur­nesja og kvart­aði undan end­ur­teknum köfn­un­ar­köstum og útskýrði fyrir læknum að ég væri með hjarta­öng. Lækn­ir­inn sagði mér að það væri bara stress við að flytja til ann­ars lands. Köstin hættu ekki og ég þurfti að fara á sjúkra­hús nokkrum sinnum. Sem betur fer hlust­aði Stefán læknir á kvart­anir mínar og vís­aði mér í seg­u­l­ómun. Nið­ur­staðan var sú að kransæðin væri 90 pró­sent stífluð. Ég fékk ekki tíma hjá Stefáni fyrr en þremur vikum síðar, sem vís­aði mér á Land­spít­al­ann.“

Þegar á Land­spít­al­ann var komið var Vasilii fljót­lega sendur í bráða­upp­skurð, hann var að deyja.

„Þegar ég kom á spít­al­ann var ég lagður upp í rúm, settur var skynjara á mig og ég var skoð­uður í klukku­tíma. Svo kom hjúkr­un­ar­fræð­ingur og sagði mér að ég yrði fluttur með sjúkra­bíl á hjarta­stöð og að bráða­að­gerð yrði fram­kvæmd því ég væri með ban­vænan sjúk­dóm, ég gæti dáið.“

Veikari en hann hefði þurft að vera

Vasilii er nú afar veikur og hefur verið í veik­inda­leyfi síð­ustu átta mán­uði.

„Ég hef farið til lækna síð­ast­liðið eitt ár vegna mjög slæmrar heilsu. Vegna þess að ég var ekki rétt greindur í tæka tíð er ég búinn að vera í veik­inda­leyfi í 8 mán­uði, fékk heila­blóð­fall og var mjög nálægt því að fá hjarta­á­fall. Og á end­anum hefði ég bara getað dáið.“

Aðspurður seg­ist Vasilii ekki endi­lega telja að mis­tök lækn­anna hafi tengst því að hann sé útlend­ingur en finnst skrítið að lækn­ir­inn á HSS hafi sagt honum að það væri allt í lagi með hann, hann væri bara stress­aður vegna flutn­inga í annað land og að hann vildi bara ekki vinna. „Ég var með öll ein­kenni heila­blóð­falls en hann gaf mér bara vott­orð fyrir þriggja daga veik­inda­leyfi, það var allt.“ Vasilii líður orðið aðeins betur en fær þó enn köst. Hann er enn óvinnu­fær og getur ekki borgað lög­mönnum sínum. Algjör þögn ríkir hjá tryggina­fé­lagi hans að sögn Vasilii. „Ef þeir hefðu að minnsta kosti greint hann í tæka tíð eða í það minnsta sent hann í MRI skanna, í stað þess að tala um sál­fræði­legan kvilla, þá hefði hann getað forð­ast þessar afleið­ingar,“ segir vin­kona Vasilii sem Mannlíf ræddi við.

Vill ekki að aðrir lendi í því sama

Vasilii seg­ist ekki reiður og að hann vilji ekki kvarta en kemst þó við þegar hann hugsar út í órétt­lætið og skort á skiln­ingi á því hvers vegna þetta getur gerst.

„Ég hef þegar verið á barmi dauð­ans. Núna er ég rólegur yfir þessu, en þegar ég hugsa um annað fólk sem gæti dáið vegna rangrar grein­ingar þá finnst mér ég verða að vara það við.“

Hann end­ur­tekur oft eins konar retor­íska spurn­ingu „Hvernig var hægt að sjá öll ein­kenni heila­blóð­falls hjá manni og leyfa honum bara að fara heim? Og þegar ég var aftur kom­inn í lífs­hættu og liggj­andi á sjúkra­húss­sóf­anum í Reykja­vík, ákváðu lækn­arnir loks­ins að leggja mig inn á sjúkra­hús, sögðu að allt annað væri nú ban­vænt fyrir mig. Í alvöru? Ekki fyrr en núna?“ Bætir hann við: „Ég tek hatt­inn ofan fyrir þessu teymi hjarta­lækna … en ef sam­starfs­menn þeirra hefðu ein­fald­lega ávísað mér í við­eig­andi með­ferð eða sent mig í prufur fyrr, hefði verið hægt að forð­ast þetta allt.“

Að lokum seg­ist Vasilii vilja koma í veg fyrir að aðrir lendi í því sama.

„Ég er bara að segja að ef ekki verður gripið til aðgerða mun fólk á Íslandi halda áfram að þjást vegna van­hæfni lækna. Ertu viss um að í dag sértu ekki að lama eitt­hvað heldur lækna það?“