Átta ungmenni réðust á Kristján í Njarðvík: „Það er eins og menn vilji sjá blóðið flæða“

Rútu­bíl­stjór­inn Kristján Gunn­ars­son lenti í ömur­legri lífs­reynslu þegar hann varð fyrir hópárás í Njarðvík árið 1992 en DV greindi frá mál­inu.

Forsaga máls­ins var að Kristján keyrði hóp af nem­endum Fjöl­braut­ar­skól­ans í Ármúla til Njarð­víkur þar sem haldið var ball á Stapanum. Milli 10 til 12 rútur þurfti að ferja alla nem­endur til og frá Reykja­vík.

„Um hálf­fjögur voru rysk­ingar og þref fyrir utan eina rút­una. Ég gekk til og aðstoð­aði við að koma fólki í bíl­inn. Þegar það var búið gekk ég að öðrum bíl og hjálp­aði til þar. Þá kom stráka­gengi sló einn þeirra húf­una af mér af mér. Ég tók mína húfu upp og hélt áfram að næsta bíl. Þá stukku sex eða átta strákar að mér og skelltu mér upp að rút­unni. Tveir héldu mér meðan hinir kýldu mig í and­litið,“ sagði Kristján við DV um árás­ina.

„Bíl­stjóri rút­unnar kom mér þá til hjálpar en hann var lam­inn af sömu mönnum. Ég er með stórt glóð­ar­auga og bólg­inn í and­liti en félagi minn er minna bólg­inn en það þurfti að sauma í auga­brún í honum því það sprakk fyrir,“ en lög­reglan mætti ekki á svæðið fyrr en slags­málum var lokið og árás­ar­menn­irnir horfnir á braut. Þeir voru þó síðar hand­teknir en sam­kvæmt DV voru menn­irnir báðir úr Keflavík. Kristján segir að mikil ölvun hafi verið á ball­inu og einnig slags­mál.

„Ég er mikið í þessum ball­akstri og þó slags­mál séu ekki algeng­ari en áður er heiftin meiri. Það er eins og menn vilji sjá blóðið flæða. Annað er áber­andi að sam­borg­arar vilja helst ekki skipta sér af slags­málum enda varla von. Maður veit aldrei hvar slíkt gæti endað.“

Kristján end­aði svo á að segja við DV að hann myndi kæra málið.