Anna braut á sér öxlina á sjó

Anna Krist­jáns­dóttir vél­stjóri var minnt á óþægi­lega minn­ingu við fregnir af sjó­slysi á Norð­ur­sjó. Í færslu á Facebook segir Anna að frétt­irnar af sjó­slys­inu sem varð í gær undan aust­ur­strönd Jór­vík­ur­skíris, þegar gáma­flutn­inga­skipi MV Solong rakst á olíu­flutn­ings­skipið MV Stena Immaculate, hafi minnt hana á eigin lífs­reynslu.

„Þegar ég heyrði um gáma­flutn­inga­skipið sem sigldi á fullri ferð á olíu­flutn­inga­skipið utan við Hum­ber­fljótið í Englandi, rifj­að­ist upp fyrir mér óþægi­leg minn­ing sem ég hefi reyndar oft sagt frá hér á Facebook.

Það var að kvöldi 16 ágúst 1987 sem að við á Álafossi vorum að koma að lóðs­stöð­inni á svip­uðum stað og árekst­ur­inn var í gær á leið okkar til Imm­ing­ham. Ég var á vakt­inni, var að gera klárt fyrir komu til hafnar, hafði gang­sett eina af minni ljósa­vél­unum og fasað inn á netið og setti aðra í gang til öryggis áður en ég skipti stóru Holeby ljósa­vél­inni yfir á gasolíu. Allt í einu gerð­ist það sem ekki átti að ger­ast, Holeby vélin tók loft og drap á sér og tók hina vél­ina sem ég hafði fasað inn með sér í fall­inu og allt varð blackout. Ég tók á rás að raf­magns­töfl­unni, rak fót­inn í ventil á gólf­inu í myrkr­inu, steypt­ist á haus­inn og braut á mér hægri öxl­ina.“

Nú voru góð ráð dýr því Anna vissi ekki hvort skipið væri of nærri öðrum skipi, þar sem það sigldi stjórn­laust á fullri ferð. Segist Anna hafa vælt „eins og stung­inn grís í hug­anum“, en það hafi ekki verið í boði að kveinka sér.

„Þar sem ég vissi ekk­ert hvort við værum of nærri ein­hverju öðru skipi, við stjórn­laus á fullri ferð og hugs­an­lega sek­úndu­spurn­ing um hugs­an­legan árekstur, var ekki um annað að ræða en að byrja á því að slá inn raf­magn­inu aftur, (ég er örv­hent sem betur fer) síðan að tína inn hinar minni ljósa­vél­arnar og þær dælur og hitara sem þurfti að setja inn.

Við svona aðstæður er ekki um það að ræða að kveinka sér, fyrst að koma í veg fyrir miklu verra tjón á borð við það sem varð í gær og fara svo að væla og vissu­lega vældi ég eins og stung­inn grís í hug­anum. Ég hugsa með skelf­ingu til þess sem hefði getað gerst þessa kvöld­stund árið 1987 og vafa­laust hefði ég verið hengd upp í hæsta tré eða eitt­hvað enn verra ef við hefðum lent í árekstri á nærri 15 mílna ferð og ég á vakt­inni.“