Sorgin fléttaðist saman við gleði Ernu

Erna Kristín Stef­áns­dóttir hefur lengi verið í svið­ljós­inu en hún steig fram undir nafn­inu Ernuland á sam­fé­lags­miðlum fyrir mörgum árum þar sem hún leyfði fólki að fylgj­ast með sér á þeim þar sem hún ræddi um meðal ann­ars um jákvæða lík­ams­í­mynd.

Erna opn­aði sig við Vikuna um erf­iða fæð­ing­ar­reynslu sem hún gekk í gegnum fyrir nokkrum árum síðan

„Með­gangan með tví­burunum reyndi mjög á. Ég varð veik mjög snemma, og eitt tók við af öðru – þar til ég var nán­ast rúm­liggj­andi alla með­göng­una, með flestar auka­verk­anir sem hægt er að nefna. Þessir heilsu­brestir höfðu mikil áhrif á bæði and­lega og lík­am­lega líðan mína.“ 

Til að bæta gráu ofan á svart þá þurfti hún að berj­ast harka­lega fyrir því að í val­keis­ara. „Ég var mjög hörð á því að það væri rétta leiðin fyrir mig út frá reynslu minni úr fyrri fæð­ingu vegna áfalla úr æsku. En það var mikið verið að hvetja mig til að láta reyna á það að fæða í gegnum fæð­ing­ar­veg­inn og þessi bar­átta tók mikið á. Það fór þó svo að ég fékk mínu fram­gengt enda stóð ég allan tím­ann föst á því sem hjartað mitt sagði mér,“ segir hún. Drengirnir komu þó heim­inn við erf­iðar aðstæður heima­fyrir. „Mamma Bassa – nafna mín, tengda­mamma og kær vin­kona – kvaddi okkur nokkrum dögum fyrir fæð­ing­una. Hún hafði átt sér eina stóra ósk: að fá að hitta tví­burana.“  

Erna segir að miss­ir­inn hafi haft mikil áhrif á sínum tíma og geri það ennþá í dag. „Í stað­inn fyrir að liggja heima í ró með nýfædd börn vorum við að skipu­leggja útför einnar mik­il­væg­ustu mann­eskju í lífi okkar. Sorgin flétt­að­ist saman við gleð­ina, reið­ina og sökn­uð­inn – og jafn­vel þótt þrjú ár séu liðin, þá finnst mér við ekki enn hafa náð almenni­lega utan um það að hún sé farin. En þannig er sorgin – hún hefur enga tíma­línu, og eng­inn syrgir eins.“