Gunnar Smári frá vegna alvarlegra veikinda

Gunnar Smári Egilsson, rit­stjóri Sam­stöðv­ar­innar, greinir frá því í færslu á Facebook að hann muni ekki vera við störf næstu daga eftir að læknir sendi hann heim og ráð­lagði honum að gera sem minnst. Hann seg­ist glíma við alvar­leg heilsu­far­s­vanda­mál sem hafi dregið veru­lega úr orku hans og starfs­getu.

Í færsl­unni lýsir Gunnar Smári stöðu sinni með eft­ir­far­andi orðum:

„Ég verð ekki á Sam­stöð­inni næstu daga, var sendur heim af lækni til að gera sem minnst. Ég er ekki beint veikur en svo­lítið bil­aður, er með blóð­tappa í fæti, lungum og hjarta og ekk­ert af þessu virkar sem skyldi, ég er því orku­lít­ill og ein­hvern veg­inn þrjá­tíu árum eldri en ég var fyrir nokkrum vikum.“

Hann segir ástandið sér­kenni­legt og erfitt að sætta sig við, þrátt fyrir að vera ekki í miklum lík­am­legum þján­ingum.

„Það er skrítið að vera svona, ekki þjáður en alveg glat­aður ein­hvern veg­inn.“

Gunnar Smári lýsir því að hann hafi alla tíð haft mikla starfs­orku og getað tek­ist á við flókin verk­efni, en nú sé staðan allt önnur.

„Ég hef alla tíð verið bless­aður með öfl­ugri vél innra með mér, hef getað gert allt sem mér hefur dottið í hug, jafn­vel ráð­ist á ókleyfa múra. En nú er ég magn­þrota gagn­vart minnstu hindr­unum, get ekki hugsað mig í gegnum neitt, ekki drifið nokkurn skap­aðan hlut af.“

Hann greinir jafn­framt frá því að fyr­ir­hugað hafi verið að grípa til inn­grips vegna hjart­sláttar, en það hafi ekki verið talið öruggt vegna blóð­tappa í hjart­anu.

„Í gær stóð til að gefa mér stuð svo hjartað færi að slá í eðli­legum takti en það er víst ekki hægt þegar það finn­ast blóð­tappar í hjart­anu, sem gætu stokkið upp í heila og strokað út allskyns getu og per­sónu­leika. Ég verð því að lifa sem maður á tíræð­is­aldri ein­hverja daga til við­bótar.“

Í færsl­unni útskýrir Gunnar Smári einnig hvers vegna hann kaus að greina opin­ber­lega frá heilsu­fari sínu

„Hvers vegna er ég að segja ykkur frá þessu? Ég veit að mörg ykkar horfið og hlustið á Sam­stöð­ina og vildi ekki líða þar burt eins og reyk­ur­inn, vildi hósta aðeins í hljóð­nem­ann og til­kynna von­andi stuttar fjar­vistir.“

Hann veltir jafn­framt fyrir sér eðli tján­ingar á sam­fé­lags­miðlum og mik­il­vægi þess að deila ekki aðeins sigri og sann­fær­ingu heldur einnig óvissu og myrk­ari hugs­unum.

„Svo hef ég verið að velta fyrir mér tján­ingu inn í þessum helli sem Facebook er, hvort við ættum ekki líka að deila myrkum hugs­unum, döprum og óljósum, hvort það sé ekki nauð­syn­leg íblönd­un­ar­efni með öllum þessum sigrum og sann­fær­ingu sem lekur af mörgu sem hér er sagt og skrifað.“

Að hans mati er slík tján­ing for­senda raun­veru­legs sam­fé­lags.

„Með tján­ingu okkar sköpum við sam­fé­lag og það verður aldrei mann­legt og frjótt nema við blöndum það úr öllum mann­legum til­finn­ingum, ekki bara þeim sem til­heyra óska­löndum okkar.“

Í lok færsl­unnar segir Gunnar Smári að hann eigi erfitt með að klára hugs­anir sem áður hefðu verið honum auð­veldar og lýsir því hvernig heilsan setji honum skorður.

„En ég hef bara ekki þrek til að klára þessa hugsun, lungu mín grípa ekki þennan anda og hjarta mitt finnur ekki réttan takt.“