Hvað gerist fyrir barnið sem þarf hjálp í dag?

Hlað­varps­stjórn­endur Týndu strák­anna, þeir Steindór Þór­ar­ins­son mark­þjálfi og Jón K. Jacobsen, fíkni­ráð­gjafi og faðir Geirs Arnars Jacobsen sem lést í brun­anum á Stuðlum segja í sam­tali við blaða­mann að þeir séu að reyna auka umræð­una því það fari ekki saman hljóð og mynd í mál­efnum barna. Þeir ræða pistil Ingu Sæland mennta- og barna­mála­ráð­herra sem kom út á Vísi þann 25. júní undir heit­inu: „Börnin fyrst, kerfið svo.“ Þar sem Inga segir að börnin, skól­arnir, kenn­ar­arnir og fjöl­skyld­urnar þurfi ekki fleiri inn­an­tóm orð. Þau þurfi aðgerðir.

Týndu strák­arnir segj­ast sam­mála þessum orðum í pistli sínum á Vísi en spyrja „hvar eru aðgerð­irnar fyrir börnin sem þurfa hjálp í dag? Ekki í haust. Ekki þegar næsta frum­varp kemst aftur á dag­skrá. Ekki þegar búið er að skipa nefnd, finna hús­næði, ráða fólk, klára inn­leið­ingu og setja málið í fal­lega kynn­ingu. Í dag. Því það er þar sem bilið er. Milli orð­anna og barns­ins sem bíður.“

Þá segja þeir að það sé ekki hægt að bóka fund með stjórn­völdum. „Engir biðlistar segir Inga Sæland sem líkt og Alma þorir ekki að hitta okkur hvorki á krútt­legum fundi í ráðu­neyti og þrátt fyrir sam­skipti svara ekki einu sinni varð­andi boð í þátt­inn Týndu Strák­arnir: Hlaðvarp um kerfið, vegg­ina og afleið­ing­arnar.“

Fyrir foreldrið sem þarf að berjast fyrir grunnþjónustu?

Þeir minn­ast orða Kristrúnar Frosta­dóttur for­sæt­is­ráð­herra í við­tali við Vísi, þar sem hún lýsir því að Alma D. Möller hafi staðið sig stór­kost­lega á mörgum sviðum heil­brigð­is­mál­anna. „Stór­kost­lega? Fyrir hvern? Fyrir barnið sem bíður eftir grein­ingu? Fyrir for­eldrið sem þarf að berj­ast fyrir grunn­þjón­ustu? Fyrir unga fólkið sem fær ekki hjálp fyrr en staðan er orðin hættu­leg? Fyrir full­orðna ein­stak­ling­inn sem horfir fram á margra ára bið áður en nokkuð ger­ist? Þegar stjórn­mála­fólk talar um kerfið eins og það sé að ganga stór­kost­lega, á meðan fólkið inni í kerf­inu upp­lifir bið, nið­ur­brot og úrræða­leysi, þá verður fjar­lægðin milli valds­ins og fólks­ins óbæri­leg. Það er sú fjar­lægð sem þarf að ræða.“

Þeir óska þess að stjórn­völd hætti að rugla saman góðum ásetn­ingi og raun­veru­legum árangri.

„Það er kom­inn tími til að hætta að rugla saman umræðu og aðgerðum. Hætta að rugla saman skýrslu og lausn. Hætta að rugla saman biðlista og þjón­ustu. Hætta að rugla saman góðum ásetn­ingi og raun­veru­legum árangri. Börnin fyrst er fal­leg setn­ing. En hún verður tóm ef börnin bíða enn. Þess vegna er spurn­ingin ein­föld: hvað ger­ist fyrir barnið sem þarf hjálp í dag? Ekki þegar kerfið er til­búið. Í dag.“