„Þeim fannst ég svo ógeðsleg“

Snjólaug Lúð­víks­dóttir, uppi­stand­ari og hand­rits­höf­undur, hefur búið víða um ævina en hún steig sín fyrstu skref í uppi­standi í London eftir að hafa lent í ákveð­inni lífskreppu undir þrí­tugu.

Snjólaug ræddi um líf sitt við RÚV fyrir stuttu.

Snjólaug ólst fyrst upp í Tromsö í Noregi en flutti fimm ára til Frakk­lands, þar sem hún bjó í úthverfi Suður-Parísar. Hún flutti til Íslands þegar hún var í sjö­unda bekk og hafði þá aldrei áður búið hér á landi. Skiptin voru mikil enda segir hún íslenskt skóla­kerfi hafa verið mun frjáls­legra en það franska.

Á full­orð­ins­árum flutti Snjólaug til Bret­lands til að læra hand­rita­skrif og bjó þar í fimm ár. Hún vann meðal ann­ars á kaffi­húsi og segir að þegar hún var 29 ára hafi hún verið ein­hleyp og upp­lifað sig standa á öðrum stað í líf­inu en vin­konur sínar. Hún byrj­aði að skrifa brand­ara um eigin aðstæður og skráði sig í uppi­stand­skeppni.

Fyrsta uppi­standið gekk vonum framar og vann Snjólaug keppn­ina. Hún segir vel­gengn­ina hafa gefið sér mikið sjálfs­traust, jafn­vel aðeins of mikið.

Eftir að hún flutti aftur til Íslands var henni boðið að koma fram í hádeg­is­hléi í Borg­ar­holts­skóla. Þar beið hennar hins vegar allt annar veru­leiki. Snjólaug var þá 31 árs, ein­hleyp og barn­laus og gerði grín að eigin aðstæðum fyrir framan nem­endur skól­ans.

Brand­ar­arnir féllu ekki í kramið og segir Snjólaug upp­lifun­ina hafa verið harða lend­ingu eftir vel­gengn­ina í London.

„Þegar þú ert 16 ára og horfir á ein­hvern sem er 31 árs, þeim fannst ég vera svo gömul og þau vor­kenndu mér svo mikið. Þau sáu engan veg­inn grín­hlið­arnar á þessu. Þau voru bara: „Ég vona að ég verði ekki svona.“ Þeim fannst ég svo ógeðs­leg.“

Snjólaug segir ung­ling­ana ein­fald­lega hafa litið á aðstæður hennar allt öðrum augum en full­orðnir áhorf­endur og því hafi sjálfs­hæðnin ekki skilað þeim hlátri sem hún hafði van­ist.