Rithöfundurinn Andri Snær Magnason svarar harðlega umfjöllun Stefáns Einars Stefánssonar blaðamanns í Morgunblaðinu, þar sem listrænn ferill hans var dreginn saman í „fimm bækur á 25 árum fyrir 137,8 milljónir eða 106.957 krónur á blaðsíðu“.
„Nákvæmni tölfræðinnar upp á krónu er aðdáunarverð og hefur yfirbragð vandvirkni en því miður er þetta röng tala,“ skrifar Andri Snær. Hann gagnrýnir blaðamanninn fyrir að endurbirta upplýsingar frá hagsmunasamtökum án sjálfstæðs mats: „Hlutverk blaðamanna er að leggja sjálfstætt mat á slíkt efni en það á ekki við að þessu sinni.“
Höfundurinn segir að starfsferill sinn sé mun víðtækari en fram kom í greininni. „Stefán er að hengja bakara fyrir að vera ekki smiður,“ skrifar Andri Snær og bendir á að hann hafi ekki einungis starfað sem bókahöfundur heldur einnig sem leikskáld og kvikmyndagerðarmaður. „Í umsóknum mínum um starfslaun hafa leikrit og leikritun verið hluti eða kjarninn í mínu listræna starfi ásamt handritum fyrir heimildarmyndir.
„Öll þessi verkefni eru tilgreind í umsóknum mínum,“ segir hann og nefnir í framhaldinu fjölda verka sem hafi fengið viðurkenningar eða verið sýnd víða um heim. Þar á meðal eru Blái hnötturinn, sem settur hefur verið upp á fjölmörgum sviðum víða um heim, Úlfhamssaga sem hlaut sjö Grímutilnefningar, Draumalandið sem naut mikillar aðsóknar sem heimildarmynd og fékk Edduverðlaun, og Um tímann og vatnið, sem hefur komið út á 30 tungumálum og hlotið alþjóðleg verðlaun.
Hann segir að með því að sleppa leikverkum, kvikmyndum og öðrum verkefnum hafi blaðamaður dregið upp villandi mynd. „Fyrir að taka áhættur eða vinna þvert á listform er ferill minn notaður gegn mér,“ skrifar hann og bendir á að hann hafi einnig tekið þátt í alþjóðlegum listsýningum, verkefnum með Kronos Quartet og Yo-Yo Ma, sem og viðburðum fyrir stærstu ráðstefnur í heiminum.
Andri Snær gagnrýnir jafnframt stjórnsýslukæru sem Stefán Einar hafi lagt fram árið 2016 til að fá aðgang að umsóknum hans til Launasjóðs rithöfunda. „Miðað við framsetningu um ,krónur á blaðsíðu‘ og vantalin leikrit þá getur hver maður ímyndað sér hvílíku tjóni Stefán Einar hefði valdið ef hann hefði komist í umsóknir mínar,“ segir hann og bætir við að það hefði getað ógnað útgáfu bókarinnar Um tímann og vatnið.
Í færslunni bendir rithöfundurinn á að bókverk hans hafi selst í 110 þúsund eintökum á Íslandi, sem samsvari 550 milljóna króna veltu „sem skiptist á prentsmiðjur, bókabúðir, virðisaukaskatt, bókaforlag og höfundarlaun“. „Af hverju gat Stefán ekki reiknað út framlag okkar höfunda – hverju við skiluðum í stað þess að reikna út hversu mikil byrði við erum á samfélaginu?“ spyr hann og heldur áfram: „Af því að það - lét okkur líta of vel út? Að auk listræns framlag væri beinn fjárhagslegur ávinningur af starfi okkar? Talaði hann um fimm Íslandsmet? Alþjóðleg verðlaun? Að velgengi okkar innanlands og utan væru rök til að efla sjóðinn? Nei Stefán Einar er svo rasandi á sóuninni í feril minn, líkir því við að hann sjálfur hefði bara ,,mætt í vinnuna, einu sinni í mánuði alla mína starfsævi". Já ég hefði svo sannarlega viljað sjá mínar helgustu hugmyndir í hans höndum. Ég segi og skrifa: Helgustu hugmyndir.“
Hann endar á því að leggja áherslu á gæði verka sinna og þann tíma sem hann leggur í þau: „Það eina sem skiptir mig máli er gæði verkanna og TÍMINN sem ég gef þeim. Það er forsenda þess að þau fari um heiminn. Þá er von til þess að þau lifi mig – og ekki síst Stefán.“
