Hildur Björnsdóttir, leiðtogi Sjálfstæðismanna í Reykjavík, er í hinu mesta basli með að koma saman meirihluta í borginni eftir nokkurn sigur í kosningunum. Hermt er að ólga sé innan Sjálfstæðisflokksins vegna áhuga Hildar á að kippa Ara Edwald og Miðflokknum um borð. Þar ráði ekki síst þau viðhorf að öfgaskoðanir Miðflokksins muni skaða ímynd Sjálfstæðisflokksins. Heppilegra sé að fá Viðreisn og Framsóknarflokk til samstarfs fremur en að hlaða undir öfgarnar.
Reyndar er hermt að Hildi gangi sem fyrr illa að halda flokki sínum á sömu stefnunni. Armur Guðlaugs Þórs Þórðarsonar þingmanns sé þegar kominn í uppreisn. Leiðtogi andófsaflanna er sagður vera Brynjar Níelsson sem fram að þessu hefur ekki verið fyrirferðarmikill á vettvangi stjórnmálanna og fremur haldið sig við brandara en hugmyndafræði og baráttu.
Slagorð Hildar um strax hitt og þetta er að verða álíka mikill brandari og sleggja Kristrúnar Frostadóttur. Strax í dag er að myndgerast í kyrrstöðu og er meira í ætt við Seinna meir svo vitnað sé í alkunna dægurlagatexta. Þess er beðið að Hildur taki af skarið fyrr en síðar áður en Hafnarfjarðarmunstrið kemur til og Sjálfstæðisflokkurinn situr eftir úti í kuldanum ...
