Unglingsstúlka sem varð háð ljósabekkjum aðeins 16 ára gömul óttast nú að hún gæti þurft að takast á við afleiðingarnar eftir að hafa tekið eftir ógnvekjandi breytingum á húð sinni.
Megan Blain, sem er 19 ára og kemur frá Seaham í Durham-sýslu í Englandi, segir að áhyggjur af húðkrabbameini séu loks farnar að gera vart við sig, en hún eigi enn erfitt með að hætta.
Notkun ljósabekkja hófst sem leið til að auka sjálfstraust eftir einelti á unglingsárum, en hún lýsir þessu nú sem „áráttu“ sem hafi tekið yfir stóran hluta lífs hennar. „Ég var hvorki hrædd né hugsaði um áhættuna. Fíknin tók yfir mig,“ segir hún.
Hún byrjaði að fara í ljósabekki á miðjum unglingsárum til að fá dekkri húðlit sem lét henni líða betur með sjálfa sig. Hún segir breytinguna hafa verið nánast strax sýnilega og að aukið sjálfstraust hafi fylgt í kjölfarið, sérstaklega þegar hún klæddist skærum litum.
Það sem byrjaði sem sjálfstraustsaukning þróaðist þó fljótt í vana sem hún treysti á. Þegar verst lét fór hún daglega í ljósabekk, stundum í allt að 30 mínútur í senn, og notaði jafnframt sprautur og krem til að auka áhrifin.
Með tímanum varð þetta ekki lengur spurning um útlit heldur eitthvað sem hún upplifði sem líkamlega nauðsyn. „Þetta fór að hafa áhrif á alla þætti lífs míns. Ég mætti ekki einu sinni á skólaböll því mér fannst ég ekki nógu sólbrún og hafnaði jafnvel atvinnutilboðum, þar á meðal í fyrirsætustörfum, því ég taldi mig ekki líta nægilega vel út,“ segir hún.
Í dag er hún þó á fyrirsætusamningi og þénar einnig peninga í gegnum samfélagsmiðilinn TikTok, auk þess að vinna hlutastarf í ljósabekkjasal. Hún segist eyða um 30 pundum á mánuði í sólbað núna, samanborið við yfir 100 pund áður.
Þrátt fyrir það hefur fíknin enn áhrif á ákvarðanir hennar.
„Ég fór ekki út úr húsi nema mér fyndist ég nógu sólbrún. Þetta snerist ekki lengur um að líta vel út heldur eitthvað sem ég þurfti til að geta virkað,“ segir hún.
Undanfarið hefur hún þó byrjað að ná betri stjórn og segir að áhyggjur af heilsunni séu orðnar meiri. Hún hefur þó enn ekki leitað sér læknisaðstoðar. „Síðast þegar ég reyndi að fara til læknis fraus ég þegar ég var komin að dyrunum. Það var eins og eitthvað hindraði mig í að fara inn,“ segir hún.
Þrátt fyrir að hafa dregið úr notkun segir hún að ljósabekkir séu enn stór hluti af sjálfsmynd hennar og að hugmyndin um að hætta alveg sé yfirþyrmandi.
„Ég held að ég hætti einhvern daginn,“ segir hún. „En það mun taka tíma.“
