Guðmundur Felix býður sig fram til forseta Íslands: „Innihaldsríkt líf er ekki laust við sorgir“

Guð­mundur Felix Grét­ars­son hefur ákveðið að bjóða sig fram til for­seta Íslands en hann til­kynnti um það í morgun á sam­fé­lags­miðlum sínum. Guð­mundur hefur verið mikið í fjöl­miðlum und­an­farin ár vegna bar­áttu hans eftir að hann missti hand­leggi sína í vinnu­slysi árið 1998. Árið 2021 fékk hann hand­leggi grædda á sig í tíma­móta­að­gerð og hefur hann leyft heim­inum að fylgj­ast með lífi sínu og þeim áskor­unum sem hann hefur þurft að mæta.

Hægt er að lesa fram­boðstil­kynn­ingu Guð­mundur hér fyrir neðan:

Kæru Íslend­ingar. 

Ég, Guð­mundur Felix Grét­ars­son, hef ákveðið að gefa kost á mér til kjörs í emb­ætti Forseta Íslands 

Ég vil byrja á því að þakka ykkur öllum fyrir þann ómet­an­lega stuðn­ing sem þið hafið veitt mér á minni veg­ferð. 

Ég stend í dag á tíma­mótum, þar sem ég hef lokið 3 ára end­ur­hæf­ingu eftir tvö­falda handa­á­græðslu, sem aldrei hefði verið mögu­leg, nema fyrir ein­stakan stuðn­ing og sam­stöðu Íslensku þjóð­ar­innar. 

Fyrir u.þ.b 20 árum stóð ég á kross­götum í mínu lífi. Ég gat haldið áfram á þeirri stefnu sem ég var og mætt óum­flýj­an­legum örlögum mínum eða breytt henni með því að horfast heið­ar­lega í augu við sjálfan mig og spyrja hver ég vildi vera og hvert ég vildi stefna. 

Það varð mér fljót­lega ljóst að ef ég vildi eiga gott og inni­halds­ríkt líf þurfti ég að láta af sumum þeirra hug­mynda sem ég hafði og til­einka mér aðrar. 

Sjálfs­vor­kunn yfir slæmri stöðu minni var kannski til þess fallin að afla mér sam­úðar en hún gerði ekk­ert til að koma mér á betri stað. Hvernig mér leið var vís­bend­ing um hvað mætti betur fara en ekki átta­viti til að byggja lífið á. 

Gott og inni­halds­ríkt líf er ekki laust við sorgir og sárs­auka. Líf sem hafði þann eina til­gang að líða aðeins betur var dæmt til glöt­unar. En með því að nálg­ast lífið út frá því hvað ég gæti lagt að mörkum í stað þess hvað ég gæti fengið út úr því, reynd­ist lyk­ill­inn að ham­ingj­unni. 

Það var ljóst að heim­ur­inn og fólkið í honum var ekki að fara að aðlag­ast mínum óskum. Ég þurfti að byggja upp karakter út frá því sem ég taldi gott og rétt. Að vera góð mann­eskja er per­sónu­ein­kenni, ekki dyggð­ar­skraut. 

Með þessi gildi að leið­ar­ljósi hóf ég þarna veg­ferð sem leiddi til þess að ég varð fyrsti ein­stak­ling­ur­inn í heim­inum til að fá ágrædda tvo heila hand­leggi frá öxlum. 

Ferlið var langt, strangt og fullt af mót­læti. Til að ná slíku mark­miði þarf maður fyrst að vita hvað maður vill, hver maður sjálfur er og láta ekki for­tölur, von­leysi eða nei­kvæðni ann­arra beygja sig af braut. Axla ábyrgð á öllum sínum gjörðum og ákvörð­unum. Finna sér heim­ili í óviss­unni, gera sér grein fyrir því að maður hefur iðu­lega rangt fyrir sér og vera til­bú­inn að hlusta. Læra af