María Sigrún tjáir sig um uppsögnina: „Slík vinnubrögð eru framandi fyrir mér“

María Sigrún Hilm­ars­dóttir gefur skýr­ari mynd af aðdrag­anda upp­sagnar hennar frá Kveik.

Frétta­kon­unni Maríu Sigrúnu Hilm­ars­dóttur var rekin frá Kveik á dög­unum eins og fram hefur komið í fréttum en hún hefur lítið vilja tjá sig um málið. Þar til nú.

Sjá einnig: María Sigrún rekin úr Kveik eftir harðar deilur: „Ég er ekki hætt á RÚV“

Í Facebook-færslu sem hún skrif­aði í dag útskýrir hún hvað gekk á hjá rit­stjórn Kveiks á RÚV, í aðdrag­anda upp­sagnar hennar. Gefum henni orðið:

„Að gefnu til­efni:

Ég skil­aði fyrsta upp­kasti að hand­riti að Kveiks­þætti mínum til rit­stjóra og pródúsents kl. 21.42 fimmtu­dags­kvöldið 11. apríl, 12 dögum fyrir áætl­aða sýn­ingu innslags­ins. Þá stóð til að klippa efnið og leggja það á tíma­línu til frek­ari vinnslu. Um hádegi á sunnu­dag 14. apríl spyr ég hvernig gangi. Þá fékk ég þau svör frá rit­stjóra þátt­ar­ins að hann hefði tekið fyrstu „klipp­una” og sýnt hana frétta­stjóra og rit­stjóra frétta­tengdra þátta. Þeim var sumsé sýnt efnið áður en ég hafði séð það sjálf og án minnar vit­undar og sam­þykkis. Slík vinnu­brögð eru fram­andi fyrir mér. Þetta þótti mér miður. Mat frétta­stjóra og rit­stjóra Kveiks var að ekki næð­ist að full­vinna efnið í tæka tíð og ef ég sæi það ekki sjálf ætti ég ekki erindi í rann­sókn­ar­blaða­mennsku.“

Í seinni hluta færslu sinnar segir María frá því að fjórir af níu starfs­mönnum Kveiks hafi verið lausir á þessum tíma og því hefði verið lítið mál að hjálp­ast að ef tíma­þröng var málið.

„Því skal haldið til haga að 8.jan­úar óskaði ég eftir að fá leyfi 17.-22. apríl og fékk það sam­þykkt. Minn hugur stóð alltaf til að klára þetta innslag og vinna það á staðnum og úr fjar­vinnu eins og for­dæmi eru fyrir og í þéttu og miklu sam­starfi við pródúsent og rit­stjóra. Það hefði að mínu mati náðst ef vilji hefði staðið til. Á þessum tíma voru fimm af níu starfs­mönnum Kveiks að und­ir­búa efni fyrir næstu þátta­röð sem hefst í sept­em­ber. Auðvelt hefði verð að hjálp­ast að ef tíma­þröng var vanda­mál.“