Var þriggja ára þegar móðir hennar yfirgaf fjölskylduna

„Mamma var 48 ára þegar ég fædd­ist og pabbi var 59 ára en eftir fæð­ingu mína fékk hún fæð­ing­ar­þung­lyndi. Mamma mín var mild kona að upp­lagi en aðstæður og ósætti á bæj­unum voru þannig að hún var upp­gefin á lík­ama og sál, gat ekki meir og fór á burt. Pabbi var ætt­aður úr þess­ari sveit en mamma var úr Dýra­firði og fór þangað þegar ég var þriggja ára og kom ekki aftur til okkar,“ útskýrir Lilja og segir frá því að systur hennar hafi gengið henni í móð­ur­stað.

„Seinna varð mér ljóst að þessar til­finn­ingar höfn­unar höfðu djúp­stæð áhrif á mig. Mér fannst ég yfir­gefin og einskis virði sem barn. Að mamma fór frá okkur, varð verk­efni sem ég hef unnið með allt mitt líf. Ég held að ég sé búin að prófa allar með­ferðir sem til eru, til þess að hjálpa mér að láta hjarta­sár mitt gróa.

Móðurást skipti mig svo miklu máli. Að fá ekki að njóta umhyggju frá móður minni sem barn, setti tóma­rúm í mig. Pabbi fyllti ekki upp í þetta hjarta­rúm, hann var ekki af þeirri kyn­slóð­inni, honum fannst nóg að halda í hönd­ina á mér stöku sinnum og lesa Íslend­inga­sögur fyrir mig enda var nóg að gera á bænum og verk að vinna. Mér leið best þegar ég var send ein út með kýrnar og sat í tún­inu, mitt í nátt­úr­unni. Ég fann sterka teng­ingu við nátt­úr­una frá fyrstu tíð. Pabbi kenndi mér að planta trjám og virða nátt­úr­una, fyrir það er ég mjög þakk­lát.“

Lilja segir til­finn­ingar sínar ekki hafa fengið að þroskast eðli­lega í upp­vext­inum að mati hennar og að hún hafi ósjálfrátt leitað að við­ur­kenn­ingu frá öðrum og ást.

Viðtalið við Lilju er að finna í 29. tölu­blaði Vikunnar.

„Þegar maður kemur úr svona til­finn­inga­löskuðum upp­vexti þá verður maður svo með­virkur. Í minn­ing­unni finnst mér ég hafa verið alin upp við þögn, til­finn­ingar voru ekki ræddar, það var bara haldið áfram á hörkunni. Innri röddin er verst og maður verður að losa sig við alla innri dóma því maður dæmir sjálfan sig mest. Aðrir dæma mann ekki svona hart og eru yfir­leitt ekki að hugsa nei­kvætt til manns eins og maður gerir sjálfur. Fólk dæmir sjálft sig harð­ast og kannski sér­stak­lega konur. Innri röddin getur blekkt okkur illa ef hún er ekki með okkur í liði.“

Lilja kynnt­ist mömmu sinni svo á full­orð­ins­árum. „Ég hef aldrei dæmt hana fyrir það sem hún gerði, þetta var bara svona. Það hefur örugg­lega ekki verið létt fyrir hana að yfir­gefa börnin sín og hún hefur þurft hug­rekki til þess,“ segir Lilja meðal ann­ars um móður sína í við­tal­inu.

Lestu þetta áhuga­verða við­tal við Lilju í heild sinni í 29. tölu­blaði Vikunnar.

Tryggðu þér áskrift að Vikunni í vef­verslun

Umsjón / Marta Eiríks­dóttir
Myndir / Hákon Davíð Björns­son