Stefán Hrafn: „Hlýnunin getur verið blessun“ – Grænlandsjökull hopaði um 100 metra á einu ári:

„Jök­ull­inn hefur hopað um 100 metra á einu ári. Sam­bæri­leg þróun  hefur staðið í mörg ár,“ segir Stefán Hrafn  Magn­ús­son, hrein­dýra­bóndi í Isortoq á Suður-Græn­landi í sam­tali við Mannlíf. Hann var á ferð við jök­ul­sporð­inn í Ísafirði fyrir örfáum dögum og sá breyt­ing­una frá síð­asta ári. Nýtt land hefur birst undan jökl­inum.

Skrið­jök­ull­inn á Suður-Græn­landi hopar hratt.

Mynd: Stefán Hrafn.

„Þá var rúmt ár frá því ég kom hér síð­ast með hóp íslenskra ferða­manna. Það blasa við manni afleið­ingar hlýn­un­ar­innar, Eftir 5 til 10 ár verður hægt að ganga þurrum fótum fyrir botn fjarð­ar­ins þar sem áður var stór skrið­jök­ull sem náði langt í sjó fram“.

Stefán hefur um langt skeið fylgst með þeim breyt­ingum eru að eiga sér stað, sam­fara hlýnun jarðar. Margir hafa af þessu áhyggjur en Stefán er á þeirri skoðun að hlýn­unin sé til góðs að mörgu leyti. Hlýnun á Græn­landi geti fylgt bæði gull og grænir skógar.

„Það er ástæðu­laust að vera í panik. Þegar gróð­ur­inn eykst með hlýn­unni þá étur hann koltví­sýr­ing­inn. Þetta er allt hluti af þeirri hringrás sem átt hefur sér stað á heims­byggð­inni í gegnum jarð­sög­una. Þá kemur land undan jökl­inum sem gerir jarð­fræð­ingum létt­ara að finna gull og ger­semar. Á norð­ur­slóðum er þetta til góðs að mörgu leyti,“ segir Stefán Hrafn.

Frá Isortoq.

Mynd: Róbert Reyn­is­son.

Hann segir Íslend­inga ekki síst njóta góðs af hlýnun jarðar.

„Hlýnunin getur verið blessun. Landið mun gróa upp og land­eyð­ing­unni á Íslandi lýkur. Við erum ekki einu sinni komin á það hlý­inda­skeið sem við upp­lifðum á vík­inga­öld. Fyrir nokkrum árum var óson­lag­inu kennt um hlýn­unia. Þá var ákveðið að skipta um kæli­m­iðla og óson­lagið fór að vaxa. Gróð­ur­saga plánet­unnar okkar segir að það voru áður meiri hlý­indi en nú.  Koltví­sýr­ing­ur­inn þá fór ofan í jörð­ina og varð að kolum og olíu. Þessi hringrás er enn í gangi“.

Stefán segir að þetta þýði þó alls ekki að fólk eigi að vera áhyggju­laust. Mann­kynið verði að taka ábyrgð á sínum eigin verkum.

„Við eigum ekki að vera áhyggju­laus. Við megum ekki hundsa verk manns­ins og eigum að vera á varð­bergi. Við eigum að læra að skilja plánet­una og efla vís­indin sem kenna okkur að umgang­ast ver­öld okkar. En það er ekki áhyggju­efni þótt haf­ís­inn og jökl­arnir hopi aðeins. Það gerir líf okkar bæri­legra“.