„Gríðarlegt áfall fyrir snarólétta konu mína, þegar þau stóðu á tröppunum“

Halldór Hreins­son, eða Dóri í Fjalla­kof­anum eins og hann er oft kall­aður, er nýjasti gestur Reynis Trausta­sonar í hlað­varps­þætt­inum Mann­lífið.

Flestir úti­vist­ar­menn þekkja Halldór, enda hefur hann reynst mörgum vel í þeim geira. Hann er sjálfur úti­vist­ar­maður og hefur oftar en einu sinni kom­ist í hann krappan í ævin­týrum sínum. Halldór fer yfir víðan völl í við­tal­inu, sem má í heild sinni lesa hér.

Mynd úr einka­safni

Halldór er þekktur fyrir greið­vikni meðal vina og kunn­ingja. Hann er beð­inn um að fara dálítið ofan í saumana á sögu um hann, sem blaða­maður hefur heyrt. Sagan snýst, að sögn blaða­manns, um Dani sem birt­ust á tröppum Halldórs og sögð­ust eiga að fá að vera heima hjá honum.

„Ég er ekki mikið fyrir að segja sögur af sjálfum mér. Ég læt bara verkin tala. Þarna var ég að ferð­ast með erlenda ferða­menn, fjöl­skyldu, sem var þarna í útreið­ar­túr á einum heitasta degi júlí­mán­aðar. Ég stalst inn í vín­búð­ina á Hvols­velli til þess að kaupa mér eina kippu af Tuborg Gull, af því að ég átti þarna fjóra tíma aflögu á meðan þau voru á sínu hesta­ferða­lagi.

Ég má aldrei ein­hvern ferða­mann sjá öðru­vísi en að athuga hvort allt sé í lagi, hvort hann sé eitt­hvað aumur. Ég sé til­sýndar þarna á þjóð­veg­inum, að þar er par, rykugt og illa farið af sól, svo ég stoppa og bara spyr; „hvor skal du hen?“ – reyni að beita minni dönsku. Þau koma bara inn í bíl­inn og ætl­uðu að fara síð­asta sól­ar­hring­inn á Vík, áður en þau færu heim. Ætluðu að kom­ast í Reyn­is­fjöru og svona. Þau gera það, nema að ég gef þeim nátt­úr­lega bara af mínum bjór. Ég spyr: „Er du tor­stig?“, og gaf þeim hvoru sinn bjór­inn, og þau voru svo ánægð.

Nema hvað, þarna var ég með þessa ferða­manna­fjöl­skyldu inni á Hótel Skógum og ég sé að strák­pjakk­ur­inn er með gítar. Ég spyr hann hvort hann sé að spila á þetta og hann seg­ist vera búinn að læra í San Francisco. Ég segi þá að ég sé þarna inni á hót­el­inu og að það væri gaman ef hann kæmi kannski inn í kvöld­mat­inn og tæki nokkur lög. Ég nátt­úr­lega átti ekki hót­elið, en ég byrj­aði á því að spyrja hót­el­stýruna: „Ef hann kemur, má hann þá spila?“ Nema hvað, hót­elið var smekk­fullt af Amer­ík­önum, þau koma þarna inn, hann sest í annað hornið á móti kærust­unni sinni og hann byrjar. 

Ég gleymi að segja þér frá því, að þarna áttu þau fimm evrur eftir í ferða­sjóð og áttu 36 eða 40 klukku­stundir eftir.

Hann byrjar að spila og þetta er svo fal­legt, þetta er Mads Mouritz, sem átti nú reyndar íslenska kær­ustu eftir þetta, en ég ætla nú ekki að fara út í það. Þetta fannst mér vera næsti Kim Larsen Dan­merkur, og það getur vel verið að hann sé á leið­inni þangað. En hann spilar þarna fjögur lög og það er staðið upp, það er klappað og hann þarf að taka auka­lag og gerir það. Svo fara þau út og ég kem á eftir þeim, og hann segir: „Þarna komumst við í himna­ríki og við erum hérna með 400 doll­ara eftir þetta, í tips.“ Þá segi ég að ef hann verði búinn að eyða þessu geti hann bara droppað við heima og gist á leið­inni út á völl. Ég var svo hug­hrif­inn af þessum per­formans – ég á nátt­úr­lega þessi lög, þessa diska og allt saman.

Það var gríð­ar­legt áfall fyrir snar­ólétta konu mína, þegar þau stóðu á tröpp­unum. Ég bað hana bara um að leyfa þeim að spila tvö lög inni í stofu. Ég kalla á nágrann­ana og er með svona smá stofu­konsert og eftir það voru ekki neinar áhyggjur; þau fengu bara að gista.“

Ýtið hér til að lesa helg­ar­við­talið við Halldór Hreins­son.