Íslenski kvikmyndabransinn blómstrar en veðrið pirrar landann

Í góðum málum

Íslenski kvik­mynda­geir­inn er heldur betur í góðum málum þessa dag­ana. Hver frá­bær kvik­mynd rekur aðra í kvik­mynda­húsum lands­ins í byrjun árs­ins og virð­ast þær allar slá í gegn. Fyrst var það Villi­bráð Elsu Maríu Jak­obs­dóttur, sem sló heldur betur í gegn en tugir þús­unda hafa séð hana síðan hún kom út í jan­úar. Þykir þar leik­ur­inn og hand­ritið bera af, en um er að ræða ein­hvers konar gam­an­mynd með vott af sál­fræði­tryll­ingi. Því næst var það spennu­myndin Napól­eóns­skjölin sem byggð er á sam­nefndri bók eftir Arnald Ind­riða­son í leik­stjórn Óskars Þórs Axels­sonar. Kvik­myndin hefur yfir sér Hollywood-blæ, er ein­stak­lega vel unnin og þar má sjá stjörnu úr Game of Thrones, Ian Glen, ásamt Vivian Ólafs­dóttur og Jack Fox, svo fáeinir séu nefndir. Senunni stelur þó ris­inn okkar góð­lát­legi, Ólafur Darri Ólafsson, í hlut­verki sveita­durgs­ins Einars. Þriðja íslenska kvik­myndin sem frum­sýnd var nú nýlega er ferða­sagan Á ferð með mömmu í leik­stjórn Hilmars Odds­sonar, en þar fara aðal­leik­ar­arnir, Þröstur Leó Gunn­ars­son og Krist­björg Kjeld, algjör­lega á kostum. Í mynd­inni keyrir Þröstur Leó þvert yfir landið með lík móður sinnar í baksæt­inu, í þeim til­gangi að jarða hana á Eyr­ar­bakka. En sú gamla hætti ekki að kvarta í honum þrátt fyrir þá stað­reynd að hún væri dáin. Tragík­ó­mísk og list­ræn.

Í slæmum málum

Íslend­ingar sem ann­að­hvort hafa ekki efni á eða af ein­hverjum ástæðum kom­ast ekki til Tenerife til að taka tásu­myndir og liggja í sól­inni, þeir eru í slæmum málum. Af hverju? gæti ein­hver spurt sig. Svarið er sára­ein­falt. Vegna veð­urs­ins á Íslandi. Hver bölvuð lægðin kemur á eftir annarri og Veð­ur­stofa Íslands skellir fram gulum og app­el­sínu­gulum við­vör­unum, líkt og hún fái greitt fyrir það. Hún fær það reyndar, en þið skiljið hvað ég meina. Og þessar lægðir eru ekk­ert hættar að koma hingað og svo er nú páska­hretið eftir. Þessum lægðum fylgir svo alls konar vesen, hálku­slys, kvef og fastir bílar. Og ekki láta mig byrja á bíla­stæð­unum, því­lík kvöl og pína sem þau eru þegar snjór­inn frýs og verður ómögu­legur. En við sem hér dveljum getum þó huggað okkur við það, að eftir vet­ur­inn kemur vor og eftir vorið kemur tveggja vikna sumar, ef við erum heppin.

Þessi pist­ill birt­ist í nýjasta helg­ar­blaði Mannlífs sem má lesa í heild sinni hér.