Fálkinn Friðrik elskaði örbylgjueldaða kjötið hennar Ingu: „Við vorum báðir að veiða rjúpu“

Fólk elskar dýr mis­mikið. Fólk elskar villt dýr mis­mikið. En það er ekki algengt að villt dýr elski mann­fólkið, sér­stak­lega ekki fálkar en það er nákvæm­lega það sem gerð­ist árið 1998 þegar fálk­inn Friðrik gerði sig heima­kom­inn í Straum­nesi á Skaga­strönd en það var átt­undi vet­ur­inn í röð sem Friðrik dvaldi þar.

„Hann er hérna í fæði, það er ekk­ert flókn­ara en það. Þegar hann kemur sest hann oft­ast á reka­við­ar­hnyðju skammt frá hús­inu. Konan stingur þá gjarnan hrossa­kjöti í örbylgju­ofn­inn og hendir svo bit­anum út um glugg­ann. Síðan fer fálk­inn ofan af hnyðj­unni og vappar nær glugg­anum að bit­anum og sækir hann,“ sagði Birgir Árnason hús­bónd­inn í Straum­nesi, við DV árið 1998 en bjó hann með Ingu Þor­valds­dóttur, konu sinni. „Hann fær ekk­ert verra en fol­alda­kjöt og nautalifur og annað sem við fáum sem úrgang úr kjöt­vinnsl­unni. Og alltaf er það heitt úr örbylgju­ofn­inum,“ sagði Birgir.

„Yfir­leitt kemur fálk­inn til okkar um miðjan októ­ber,“ sagði hús­bónd­inn í Straum­nesi. „Einu sinni hitti ég hann þegar ég var á rjúpna­veiðum úti á Skaga í októ­ber. Við vorum þá báðir að veiða rjúpu, vin­irnir. Hann hafði þá ekk­ert komið til okkar þann vetur. Ég var alveg viss um að þetta væri fálk­inn okkar. Ég þekkti fugl­inn þegar hann flaug rétt hjá mér -stór, mjög hvítur með gular lappir. Hann sveif yfir mér í marga hringi en sett­ist svo niður hjá bílnum mínum. Hann hefur örugg­lega þekkt bæði mig og bíl­inn. Daginn eftir var hann svo mættur heim i Straum­nes. Einu sinni sá konan mín fálk­ann sitja á ljósa­staur. Hún gekk að honum og tal­aði við hann. Fálkinn hreyfði sig ekki. Honum er líka alveg sama þótt við séum í eld­hús­glugg­anum þegar hann kemur að éta. Kett­irnir okkar tveir vilja líka gjarnan fá að fylgj­ast með fálk­anum. En honum líkar það greini­lega ekki að kett­irnir séu að skoða hann.“

Birgir taldi þó lík­legt að Friðrik væri í raun og veru kven­kyns en hann hverfi gjarnan stuttu fyrir varp­tím­ann og tekur Ólafur Níelsen, fugla­fræð­ingur hjá Nátt­úru­fræði­stoftiun Íslands, undir það.

„Kerl­ing­arnar eru mun stærri en karl­arnir. Þetta er mjög merki­leg sam­skipti sem hafa þró­ast þarna á Skaga­strönd,“ sagði Ólafur. „Einu dæmin sem ég veit um þetta vora í nágrenni Reykja­víkur þegar Sig­urð­irn Klemenzson, kjúklinga­bóndi á Álfta­nesi, sem lést í jan­úar síð­ast­lið­inn, var með nokkra fálka í fæði. Það stóð yfir í um tvo ára­tugi. Sigurður var með fimm fálka þegar mest var. Ég veit ann­ars ekki um hlið­stæð dæmi þar sem fólk er með villta fálka á fóðrum.“