Amma og afi Víglundar minnast hans með hlýju

Amma Víg­lundar Þor­steins­sonar, sem lést af slys­förum 28. maí síð­ast­lið­inn, aðeins 10 ára að aldri, Aðal­björg Stefanía Helga­dóttir, birtir fal­leg minn­ing­ar­orð sem hún og afi Víg­lundar skrif­uðu á Facebook.

Rifja þau upp hversu fljótt bænda­genin hafi komið í ljós hjá Víglundi í upp­hafi færsl­unnar:

„Elsku Víglundur okkar. Eða Lundi eins og við köll­uðum þig lengi vel eða allt þar til þú komst því skýrt á fram­færi við okkur að þér lík­aði ekki það við­ur­nefni. Það var nokkuð ljóst þegar við sáum þig fyrst að þú hefðir fengið bænda­genin frá föður þínum. Þínar stóru hendur voru strax mun hent­ugri til að halda utan um girð­ing­ar­staura heldur en að sinna skrif­stofu­vinnu. Enda þurfti ekki að kalla til Íslenska erfða­grein­ingu til að gera frek­ari DNA grein­ingu á þér.“

Aðal­björg segir að Víglundur hafi ekki verið orð­inn hár í loft­inu þegar hann vildi taka út sprett­una heima hjá afa sínum og ömmu:

„Þín sam­setn­ing erfða­mengis sem bóndi varð ljós mjög snemma. Þú hefur sjálf­sagt ekki verið eldri en 3ja ára þegar þú komst í gist­ingu til okkar og það fyrsta sem þú gerðir var að fara út á lóð­ina okkar til að taka út sprett­una. Þér leist ekk­ert á þessa órækt sem blasti við þér á blett­inum okkar og sagðir að þarna væri nú aldeilis verk að vinna. Þetta þyrfti að herfa og plægja þannig að næst þegar þú kæmir myndir þú taka með þér tæki til þess að vinna á þessu. Þér fannst þó afi þinn ekki vera nægi­lega áhuga­samur um nauð­syn þess að ráð­ast sem fyrst í þessa vinnu.“

Næst þegar Víglundur litli kom í heim­sókn var hann til­bú­inn að taka til hend­inni á lóð­inni:

„Þegar þú komst svo næst í gist­ingu þá varstu búinn að taka til ýmis­konar tæki og tól sem þú taldir lík­leg til þess að gagn­ast við að koma rækt í órækt­ina. Þú vildir svo hefj­ast handa um leið og við stigum inn fyrir þrösk­uld­inn en við töldum ráð­legra að bíða til morg­uns. „Klukkan hvað á ég að byrja á morgun?“ spurðir þú þá en afi þinn sagði að þú gætir byrjað um leið og þú vakn­aðir dag­inn eftir. Síðan vakn­aðir þú auð­vitað kl. 7 morg­un­inn eftir og vildir hefj­ast handa. Okkur tókst að fá þig til að borða fyrst morg­un­mat og horfa aðeins á barna­efnið með Lofti áður en þú dreifst þig út í garð með þínar stór­virku vinnu­vélar til að vinna á órækt­inni. Það sem eftir lifði helg­ar­innar slóst þú ekki slöku við að plægja, herfa og bera á blett­inn.“

Að lokum segja amma og afi Víg­lundar þessa minn­ingu lýsa mann­kostum Víg­lundar vel og birtir síðan fal­legt ljóð eftir Friðrik Guðna Þor­leifs­son.

„Þessi litla minn­ing lýsir mann­kostum þínum vel; að sjá hvað mætti betur fara, finna leiðir til að takast á við það, ráð­ast fum­laust í verkið og ljúka því af var­kárni og með sóma. Jafn­ósann­gjarnt og það er að þér hafi ekki verið gef­inn tími til að láta alla draumana þína ræt­ast, þá er huggun harmi gegn að þú nýttir vel hverja stund. Því að þrátt fyrir að þér hafi aðeins verið gefin tíu ár, þá skilur þú eftir hlýjar minn­ingar í hjörtum allra sem þér kynnt­ust.

Þau ljós sem skær­ast lýsa,
þau ljós sem skína glað­ast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hrað­ast
og fyrr en okkur uggir
fer um þau harður bylur
er dauð­ans dómur fellur
og dóm þann eng­inn skilur.

En skinið loga skæra
um skamma stund oss gladdi
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr heimi hörðum
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik Guðni Þór­leifs­son)

Sofðu rótt, elsku dreng­ur­inn okkar.
Afi og Adda amma.“

Útför Víg­lundar fór fram í gær í Skál­holts­dóm­kirkju.