Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, fyrrverandi ráðherra, minnist ömmu sinnar, Elsu, í einlægri Facebook-færslu þar sem hún rifjar upp náið samband þeirra, sameiginlegar minningar og þann ómetanlega stuðning sem amma hennar veitti henni í gegnum lífið.
„Þótt kveðjustundin nú sé lífsins gangur eftir gjöfult líf þá er fastur punktur í tilverunni horfinn á braut og það er sárt,“ skrifar Áslaug Arna.
Hún segir þær ömmu sína hafa verið perluvinkonur og að samband þeirra hafi orðið enn nánara eftir að móðir Áslaugar, elsta dóttir Elsu, lést langt fyrir aldur fram. Þær hafi fundið styrk hvor í annarri í sorginni.
„Amma hefur verið mér mikilvæg, bæði sem hún sjálf og sem tenging við mömmu sem við söknuðum sárt,“ segir hún.
Kynnti barnabörnin fyrir listum og menningu
Í færslunni rifjar Áslaug Arna upp hvernig amma hennar kynnti barnabörnin fyrir menningu og listum frá unga aldri. Elsa hafði sjálf stundað dans og saumaði búninga fyrir Íslensku óperuna, sem varð að ævintýraheimi í augum barnabarnanna.
Áslaug nefnir sérstaklega óperuna Töfraflautuna eftir Mozart og persónurnar Papagenó og Papagenu. Einnig rifjar hún upp fjölskyldusamkomur á heimili ömmu sinnar og afa í Kópavogi þar sem fjölskyldumeðlimir settu á svið söng- og dansatriði.
„Amma velti því samt þó oft fyrir sér hvort slíkur ferill hefði ekki verið skynsamlegra val en stjórnmálin,“ skrifar Áslaug í léttum tón.
Elsa studdi barnabarn sitt af heilum hug þótt hún viðurkenndi stundum að hún skildi ekki alltaf ákvarðanir hennar. Áslaug segir ömmuna hafa haft áhyggjur af því álagi sem fylgdi stjórnmálaþátttöku og þeirri gagnrýni sem hún varð fyrir.
Sjálf hafði Áslaug þó meiri áhyggjur af miklu safni blaðaúrklippa sem amma hennar hafði safnað um hana úr Morgunblaðinu í nærri tvo áratugi.
Nýjustu úrklippurnar rötuðu á vegg hjá ömmunni og þeim fylgdu gjarnan skilaboð um skoðanir hennar á málefnum líðandi stundar.
Mætti alltaf til að hjálpa
Áslaug segir stuðning ömmu sinnar hafa birst í hversdagslegum verkum jafnt sem hlýjum samtölum. Þegar mikið álag var á henni hafi Elsa alltaf fundið leið til að létta undir, hvort sem það var með því að strauja rúmföt, annast plöntur eða stytta buxur og gera við föt.
Sérstaklega hafi Áslaug þó metið heimsóknirnar þegar amma hennar mætti með spurningar um málefni líðandi stundar. Hún vildi kynna sér málin betur og geta varið barnabarnið sitt hvar og hvenær sem væri.
Áslaug rifjar einnig upp ferð fjölskyldunnar á Þingvelli árið 1994, þegar 50 ára afmælis lýðveldisins var minnst. Elsa klæddist þá þjóðbúningi og hafði saumað nýja barnaþjóðbúninga á þrjár fyrstu dætradætur sínar.
Áslaug erfði síðar þjóðbúning föðurömmu sinnar, Áslaugar, og naut aðstoðar Elsu við að klæðast honum við ýmis tilefni. Fyrir þremur árum saumaði Elsa nýja bláa svuntu á þjóðbúninginn svo barnabarnið hefði fleiri möguleika þegar hún klæddist honum.
Síðasta samtalið var henni kært
Áslaug segir síðasta samtal sitt við ömmuna hafa verið henni sérstaklega dýrmætt. Þær hafi rætt um bæði nýja tíma og gamla, en Elsa hafi jafnframt sagt að hún væri tilbúin að kveðja.
Hún minnist einnig heimsóknar þeirra í Hannesarholt þar sem þær lásu saman ljóð eftir Hannes Hafstein. Sú stund sé ein af mörgum sem hún minnist nú með þakklæti og bros á vör.
„Takk fyrir allt amma,“ skrifar Áslaug Arna að lokum.
Með færslunni birtir hún ljóðlínur Hannesar Hafstein sem hefjast á orðunum:
„Það er svo gaman að gleðj’ana ömmu,
og bros á vörum hennar sjá,
því amma er mamma hennar mömmu
og hún mamma er það besta sem ég á.“
Athugasemdir