Anna Kristjánsdóttir vélstjóri og húmoristi deildi í morgun skemmtilegri færslu á Facebook þar sem hún talaði um matarfíkn.
„Af hverju get ég aldrei gerst matarfíkill?“ spyr Anna og viðurkennir þó að hún sé ekki alveg laus við matarþrá. Hún segir þó að þegar henni sé boðið út að borða afþakki hún gjarnan, matur sé einfaldlega næring í hennar augum.
Anna segist helst kunna að meta gamaldags íslenskan heimilismat eins og hann var eldaður um miðja síðustu öld, en lítið annað. „Og það þýðir ekkert að bjóða mér upp á einhverja tilbreytingu í mataræði umfram nautalundina með bernaisesósu og papas canarias eða bakaðar kartöflur,“ skrifaði Anna.
Í færslunni rifjar hún einnig upp bernskuminningar þegar ógerilsneydd mjólk olli henni miklum óþægindum og varð til þess að hún hætti snemma að borða grauta. „Það var kannski versta minning mín sem barn í Mosfellsdalnum,“ skrifar hún en hún dvaldi á barnaheimilinu að Reykjahlíð sem barn.
Frá þeim tíma segist Anna hafa verið „matvönd með afbrigðum“, og tekur mat í dag fyrst og fremst sem eldsneyti fyrir lífið, ekki sem lystisemd.
Þó Anna þiggi venjulega ekki boð um að borða úti með fólki, gerði hún það þó í gærkvöldi, þegar vinkonur hennar sem staddar eru á Tenerife buðu henni. Í hennar augum kom bara einn réttur til greina.
„Rikka og Begga sem eru staddar hér á eyjunni voru sífellt suðandi í mér að koma með út að borða og loksins samþykkti ég það í gærkvöldi og kínverski veitingastaðurinn The Treasure varð fyrir valinu. Starfsfólkið vissi alveg upp á hár hvað ég vildi, Donald duck í Trumpsósu (nr 74 á matseðli) enda óþarfi að prófa aðrar tegundir á meðan Donald var í boði og hann er saðsamur og bragðgóður.“
Anna sagði að kvöldið hefði tekist ljómandi vel og minnist síðan á orð ónefnds bryta frá vélstjóraárum hennar:
„Ónefndur bryti sagði mér einhverju sinni að hans hlutverk um borð væri ekki að fita áhöfnina heldur að halda í henni lífinu.“
Athugasemdir