Að morgni 16. október vaknaði hinn níu ára gamli Muhammad al-Hallaq til annars dags í litla þorpinu sínu suður af Hebron í hinum hernumda Vesturbakka í Palestínu.

Móðir hans, Alia, undirbjó fötin hans og morgunmat og pakkaði þremur auka pítsasneiðum fyrir hann til að deila með vinum sínum, alveg eins og hann hafði beðið um.

Muhammad kom heim úr skólanum með nýja skólatösku og setti bækur sínar og glósubækur ofan í hana, spenntur fyrir því að fara með hana í skólann eftir helgina. Hann fékk sér smá að borða og fór svo út að horfa á fuglana, eitt af því sem hann elskaði að gera.

Barn, glatt yfir einföldum hlutum og forvitið um heiminn í kringum sig.

Muhammad kom heim, fiktaði við nokkrar ólífur og fór svo aftur út að spila fótbolta. Í þetta sinn kom fjórði bekkingurinn ekki aftur.

„Muhammad var farinn“

Í matvörubúðinni fékk Alia símtal.

„Það var frændi minn, Ahmad, sem spurði hvort einhver árekstur [við ísraelska hermenn] væru í nálægð okkar,“ rifjar hún upp. „Ég öskraði ósjálfrátt: „Strákurinn minn Muhammad, strákurinn minn Muhammad!“ Ég veit ekki af hverju, en innsæi móður er alltaf rétt.“

Elsta systirin, 14 ára Mais, heyrði skothvellina um kvöldið og hljóp út.

Báðar fengu þær fyrst þau skilaboð að drengurinn hefði slasast.

Alia fór á sjúkrahúsið og fékk að heyra að sonur hennar hefði orðið fyrir byssukúlu.

„Þau sögðu að líðan hans væri góð og að þau ætluðu að fjarlægja kúlu,“ sagði Alia. En fljótlega heyrði hún því hvíslað að púlsinn hans hefði stöðvast. Henni var meinað að sjá Muhammad á meðan læknar reyndu örvæntingarfullir að bjarga lífi hans.

Svo heyrði hún í löngum, skærum tón frá hjartalínuritinu. Muhammad var dáinn, skotinn til bana af ísraelskum hermönnum í þorpinu sínu.

„Muhammad var farinn,“ sagði Alia. „Og með honum, allt það góða.“

Banvænt vald

Mannréttindaskrifstofa Sameinuðu þjóðanna á hernumdum palestínskum svæðunum sagðist „slegin“ yfir drápi Muhammads af hálfu ísraelskra hermanna. Skrifstofan bætti við að Muhammad væri 1.001. Palestínumaðurinn sem drepinn hefði verið af ísraelskum hermönnum eða landnemum á Vesturbakkanum frá 7. október 2023, þar af 213 börn.

Sameinuðu þjóðirnar sögðu að yngsta barnið sem ísraelskir hermenn hefðu drepið á Vesturbakkanum væri hin tveggja ára Laila Khatib, sem var skotin í heimili sínu í Jenin í janúar þegar Ísrael gerði innrás.

„Alþjóðleg viðmið krefjast þess að Ísrael tryggi sjálfstæða og árangursríka rannsókn á öllum tilvikum þar sem einstaklingar eru drepnir við ofbeldisfullar eða vafasamar aðstæður,“ sagði skrifstofan. „Fjöldinn sem hefur verið drepinn, umfang ólögmætrar valdbeitingar, stuðningur við ofbeldi landnema og rótgróið refsileysi fyrir glæpi gegn Palestínumönnum bendir allt til þess að ísraelsk yfirvöld noti banvænt vald sem stjórntæki til að kúga Palestínumenn, fremur en síðasta úrræði til að viðhalda almannafriði og borgaralegu lífi þeirra.“

Talið er að Muhammad og vinir hans hafi hlaupið á brott þegar þeir sáu herfarartæki nálægt sér áður en hermennirnir hófu skothríð.

Upphafsyfirlýsing Ísraelsher sagði að hermennirnir hefðu brugðist við grjótkasti, þó engar frásagnir á staðnum styðji það, né að Muhammad og vinir hans hafi átt þátt í slíku. Ísraelsk miðlar hafa síðan greint frá því að frumrannsókn hersins bendi til þess að skotin hafi verið „utan við reglur um valdbeitingu“ og að um hafi verið að ræða „ranga notkun vopna“.

„Gríðarlegt tómarúm“

Ísraelskir hermenn sæta sjaldan afleiðingum fyrir dráp á Palestínumönnum á Vesturbakkanum. Þorp eins og Al-Rihiya sitja eftir með sársaukann, eins og nú.

Muhammad var þriðji af fimm systkinum, auk Mais eru það Jaddi 12 ára, Sila sex ára og Elias fjögurra.

Missirinn er óbærilegur fyrir þau öll.

Hvítur kuflinn sem hann klæddist í föstudagsbænum liggur enn snyrtilega brotinn við rúmið hans, við hlið lítillar ilmvatnsflösku. Bækurnar hans eru staflaðar þar sem hann skildi þær eftir.

„Hér svaf Muhammad,“ segir Alia og bendir á tóma rúmið. „Þau drápu bernsku hans.“

Fjölskyldan tekst á við sorgina hver á sinn hátt. Sila neitar að fara í skólann, bróðir hennar gekk alltaf með henni.

Mais sagði að það hafi liðið yfir hana þegar hún heyrði að Muhammad væri dáinn.

„Muhammad var ekki bara bróðir, hann var vinur minn,“ segir hún. „Þegar hann kom heim úr skólanum bað hann mig að hjálpa sér með námið, og ef ég var upptekin reiddist hann og sagði: „Kenndu mér fyrst“… Ég var svo myrkfælin svo hann beið hjá mér þar til ég sofnaði og fór svo sjálfur að sofa.“

Skólataskan sem Muhammad fékk á síðasta degi sínum í skólanum hangir enn á nagla við rúmið hans.

Faðir hans, Bahjat, gengur um herbergið, snertir rúmið og andar að sér ilmnum úr fötunum hans.

„Andlát hans skildi eftir gríðarlegt tómarúm,“ segir Bahjat. „Ég sé hann í hverju horni hússins: við matarborðið, í námi og í leik.“

„Ég trúi því enn ekki að hann sé farinn,“ segir Mais. „Ég ímynda mér hann á himnum, spila, hlæja og hafa gaman eins og hann gerði alltaf. Ég get ekki trúað því… [að hann sé farinn] og mun aldrei gera það.“