Þingmaðurinn Sigmundur Ernir Rúnarsson segir frá því í grein að yngsta dóttir hans hóf háskólanám í vikunni sem leið.

„Það var henni auðsótt mál“ segir Sigmundur Ernir og bætir við að ferlið hafi verið einfalt:

„Hún skráði sig til leiks og var samþykkt um hæl. Og framtíðin er hennar.“

Hann færir í tal að „við trúum því stundum að samfélagið sé svona einfalt. Það hafi allir aðgang að því – og inn um einar og sömu dyrnar sé að fara. Þær standi öllum opnar.“

Svo hefur ekki alltaf verið í fjölskyldu Sigmundar Ernis og segir hann dyrnar hafa verið lokaðar „þegar elsta dóttirin á heimilinu hugðist sækja sér framhaldsnám um og upp úr aldamótunum.“

Sigmundur Ernir nefnir að „innganga í fjölbrautarskóla var í besta falli hlaðin óvissu fyrir hana og þátttaka í háskólasamfélagi með öllu vonlaus. Þar fyrir utan var möguleiki á sjálfstæðri búsetu fjarri öllum raunveruleika, og líkurnar á atvinnuþátttöku svo litlar að ekki tók því að kanna þær. Í raun og sann var hún kostnaður. Opinber fjárlagaliður. Frumburður minn. Sem mátti allt eins skera niður með einu pennastriki.“

Hann segir einfaldlega að íslenskt samfélag „afskráði þennan íbúa hennar sem afgangsstærð sem ekki væru efni til að sinna af sanngirni og mannúð. Þjóðfélagið væri vissulega í fullum færum til að rækja mannréttindi, en þau ættu sér enn þá takmörk. Altso jafn réttur fólks væri ekki fyrir hendi. Boðskapurinn gat ekki verið skýrari. Samfélagið hafði ekki efni á fjölfötluðu barni.“

Það var ekki gert ráð fyrir því að það ætti sér framtíð „á borð við jafnaldra sína. Dóttir mín gekk sum sé inn í Háskóla í vikunni. Aldrei hvarflaði það að mér að það væri kostnaður.“

„Þegar ég horfði á eftir yngstu dóttur minni ganga hnarreista inn um ganga Háskóla Íslands á mánudag – og mikil ósköp sem ég var stoltur af henni – varð mér vitaskuld hugsað til allra fatlaðra á hennar reki sem enn þá koma að luktum dyrum, aldarfjórðungi frá því elsta systir hennar byrjaði að upplifa álíka útilokun.“

Og þá varð Sigmundi Erni jafnframt hugsað til þess hversu „ótrúlega þægilegt og sjálfsagt það er að vera heilbrigður partur af þessu samfélagi okkar. Maður bara labbar inn, án umhugsunar, því sá hinn sami á rétt á því að honum sé sinnt. Annað væri það nú. Hann fær þjónustu. Skilyrðislaust.“

Hann spyr hver verði „skilaboðin til hinna. Og þessara tiltölulega fáu einstaklinga sem íslenskt samfélag hefur ekki efni á á hverju hausti. Því þau skilaboð eru einföld. Og þau eru hörð. Það er ekki pláss fyrir ykkur, hvort heldur það varðar liðveislu, húsnæði við hæfi, atvinnu með stuðningi og nám á enda skólakerfisins. Þið eruð kostnaður! Og því miður er ekki enn þá hægt að mæta honum!“

Sigmundur Ernir segir að þetta sé „einmitt viðkvæðið enn þann dag í dag þegar aldarfjórðungur er liðinn af nýrri öld. Málaflokkur fatlaðs fólks er ekki þjónusta. Hann er kostnaður. Og það er hægt skera hann niður eins og nýbakað brauð úr næstu búð. Vitaskuld kjökra einhverjir foreldrar og aðrir aðstandendur æmta, en taka verður tillit til þess að reksturinn er kerfinu ofviða. Það hljóti menn að skilja“ segir hann og bætir því við að „dóttir mín gekk sumsé inn í Háskóla í vikunni“ og aldrei hvarflaði að honum að það væri kostnaður.“

Sigmundur Ernir sá miklu frekar alla fjárfestinguna í því sem för hennar fylgdi.

„Og ég sá líka alla framtíðina sem bíður hennar. Við sjáum aftur á móti ekki alla myndina. Einhvers staðar út til jaðranna eru enn þá ungmenni sem fá ekki svona framtíð, heldur fortíðina eina, af ástæðu sem rekja má til þess að samfélagið sjálft er fatlað.“