Haraldur Ingi: „Kalt – Mannlega er það ekki kalt – en það er rosalega kalt“

Haraldur, eig­in­kona hans og börnin tvö höfðu verið búsett í Banda­ríkj­unum í rúm sex ár en ákváðu að kíkja heim síð­asta sumar. Sú heim­sókn varð lengri en áætlað var. Þau fóru í huggu­legan göngutúr eitt kvöldið og fjög­urra ára sonur Haralds varð þyrstur. Þau ákváðu að koma við í verslun til að finna eitt­hvað að drekka.„Þegar við komum að búð­inni sá ég strax að það var trappa og að hún væri of há fyrir mig að kom­ast inn. Svo ég sat fyrir utan í svona fimm mín­útur á meðan fjöl­skyldan fór inn. Þá hugs­aði ég svo­lítið lengi um þetta og um þessa tröppu sem var orðin tákn­ræn fyrir mig því þetta er sama trappan og er búin að gera það að verkum að ég get ekki hitt vini mína á kaffi­húsum, get ekki farið niður Lauga­veg­inn að versla á Þor­láks­messu með fjöl­skyld­unni,“ segir Haraldur.„Ég hugs­aði hvað þetta væri mikið svona lítið vanda­mál að leysa því þetta er bara ein trappa oft. Þá eig­in­lega ákváðum við að byrja.“

Það sem meira skiptir máli er að vinna með okkur

Haraldur Ingi Þor­leifs­son er upp­hafs­maður átaks­ins Römpum upp Reykja­vík sem vakið hefur mikla lukku og athygli. Mark­miðið var að koma upp hund­rað römpum víðs vegar um mið­borg­ina en þeir eru þegar orðnir enn fleiri. Hann ræddi átakið og upp­runa þess í Mannlega þætt­inum á Rás 1.

Haraldur ræddi málið við föður sinn sem hann hafði nýráðið í vinnu og sagði honum að nú stæði til að byggja hund­rað rampa á einu ári. Feðgarnir ræddu við Dag B. Egg­erts­son borg­ar­stjóra og svo byrj­uðu þeir að safna pen­ingum fyrir átakið. Borg­ar­stjóri tók vel í hug­mynd­ina og stofn­aður var aðgeng­is­sjóður Reykja­víkur.

„Við fengum borg­ina með og það er tvennt sem hún kom með. Í fyrsta lagi pen­ingar, en það sem meira skiptir máli er að vinna með okkur. Við vorum með verk­efna­stjóra inni á umhverfis- og skipu­lags­sviði sem við unnum mikið með og þá var hægt að gera þetta hraðar,“ segir Haraldur.

„Svo fengum við styrki frá mjög öfl­ugum og stönd­ugum fyr­ir­tækjum sem komu að þessu með okkur.“

Féð kom þó líka að miklu leyti frá Haraldi sjálfum og svo tóku ýmsir styrkt­ar­að­ilar þátt í verk­efn­inu. Það fór hægt af stað en um leið og bolt­inn fór að rúlla rúll­aði hann hratt og örugg­lega. „Við byrj­uðum að fram­kvæma og þá tók þetta bara fjóra mán­uði. Það var aðal­lega und­ir­bún­ings­vinnan sem var þrír mán­uðir eða eitt­hvað svo­leiðis en þegar þetta kom í gang þá rúll­aði það. Við vorum að taka ein­hverja tvo rampa á dag,“ segir Haraldur.

Fallegt eða nytsamlegt

Inni á heima­síðu verk­efn­is­ins rampur.is er hægt að sjá „fyrir og eftir“ myndir af þeim stöðum sem ramp­arnir hafa verið settir. Þeir eru ansi ólíkir en oft­ast fer lítið fyrir þeim.

„Þegar það er hægt gerðum við rampana eins ósýni­lega og hægt er. Við vildum sýna fram á að þetta væri ekki eitt­hvað sem þyrfti ann­að­hvort að vera fal­legt eða nyt­sam­legt því það er alveg hægt að gera bæði. Að þeir falli vel að bygg­ing­unum og þetta sé þannig að þú átt að upp­lifa þetta eins og það hafi alltaf verið þarna,“ segir Haraldur.

Aðspurður að lokum hvernig það sé að flytja af vest­ur­strönd Banda­ríkj­anna hingað á norð­ur­hvel jarðar svarar hann: „Kalt. Mannlega er það ekki kalt, en það er rosa­lega kalt.“