Ingó Veðurguð og fingurinn

Ingólfur Þór­ar­ins­son, eða Ingó veð­urguð, skrif­aði pistil á dög­unum þar sem hann þvertók sem fyrr fyrir ásak­anir sem á hann hafa verið bornar af konum.

Hann vís­aði meðal ann­ars til fámenns áróð­urs­hers og að hafa verið hent undir lest­ina. Ingólfur sagð­ist í pistl­inum vera í senn breyskur og mis­tækur maður. Í því sam­hengi tal­aði hann um að vera sekur um óvið­eig­andi hegðun, dóna­skap og skeyt­ing­ar­leysi. Hann sagð­ist ekki geta orða bund­ist þegar slíku væri skeytt saman við „kyn­ferð­is­of­beldi, nauðg­anir og barn­a­níð“. Við lest­ur­inn vakna upp spurn­ingar um það hvað Ingó sjálfur telji til „óvið­eig­andi hegð­unar“ og hvað hann telji til ofbeld­is­hegð­unar.

Í pistl­inum segir Ingólfur að mál hans hafi byrjað með sím­tali frá blaða­manni Mannlífs, þar sem hann var spurður um það hvort hann vildi láta hafa eitt­hvað eftir sér vegna þeirra ummæla konu að hann hefði nauðgað sér fyrir fimmtán árum. Flestir eru á því að upp­haf máls­ins hafi orðið mun fyrr og af allt öðrum ástæðum en nefndu sím­tali. Veð­urguð­inn sé þarna að rugl­ast á fingrinum og tungl­inu …