„Amma rak þá alla út og sagði þeim að eta það sem úti frysi“

Hinn frá­bæri penni, Glúmur Bald­vins­son, er sögu­maður af Guðsn náð.

Hann segir frá því að hann „kom við í hádeg­is­mat hjá mömmu og pabba í dag í mosó. Við ræddum að vanda nútíð og þátíð. Afi minn Björgvin Schram barst í tal og þá kom þessi saga.“

Og hefst hún nú:

„Besti vinur afa var Kiddi í Kiddabúð. Hittust þeir alltaf í lunch á mið­viku­dögum í Naustinu. Voru báðir reglu­menn og ann­ál­aðir KR-ingar en leyfðu sér þó stundum að sleppa af sér beisl­inu.

Akkurat þann dag boð­uðu þeir karl föður minn nýjan tengda­son á sinn fund. Þá var þar staddur maður að nafni Guð­mundur stranda­maður sem hafði umboð fyrir Furu­fjörð á Ströndum.“

Glúmur heldur áfram:

„Kall­arnir þrír voru kátir og góð­glaðir og höfðu ákveðið kaup og sölu á Furufirði með öllum hans lystisemdum. Voru kaupin hand­söluð og pabbi bara feng­inn til vitnis og gerður að sér­legum full­trúa nýrra eig­enda Furu­fjarðar. Svo skál­uðu menn fram á síð­degi yfir Furufirði og eigin ágæti.“

Segir Glúmur að „þá ákváðu þessir háu herrar að fagna þessum tíma­mó­ta­kaupum áfram í Sörlasljóli eitt og til­kynna ömmu minni Aldísi Schram um þessa við­skipta­snilld og það að hún ætti nú Furu­fjörð.

Það er skemmst frá því að segja að amma rak þá alla út og sagði þeim að eta það sem úti frysi. Og læsti hurðum. Þeir þurftu því að gista hótel þá nótt­ina (svít­una á Sögu) og Furu­fjörður var aldrei aftur til umræðu á heim­ili ömmu minnar frú Aldísar Schram.

Lýkur þar með þess­ari sögu.

Sjálfum sárnar mér nú að eiga ekk­ert til­kall til Furu­fjarðar.“