Steinunn býður sig fram ef Katrín gerir það: „Mér fyndist það bera vott um oflæti“

Steinunn Ólína Þor­steins­dóttir ætlar að bjóða sig fram til emb­ættis for­seta Íslands ef Katrín Jak­obs­dóttir ákveður að taka slag­inn.

„Gleði­lega páska!

Ég þakka ein­læg­lega fyrir þann mikla stuðn­ing sem ég finn fyrir. Ég sé og skil að ykkur er alvara og mér þykir afar vænt um það.

Öfugt við marga finnst mér gleði­legt hversu margir sækj­ast eftir emb­ætti for­seta Íslands og vilja gera þjóð sinni gagn.“ Þannig hefst til­kynn­ing Stein­unnar Ólínu á Facebook í dag. Og hún hélt áfram: „Ég er að hugsa um bar­átt­una um Ísland. Því um það stendur glíman.

Glíman snýst ekki um það hvort þjóðin eign­ast geð­þekkan for­seta heldur hvort hún getur valið sér for­seta sem hún treystir og sem þorir að stinga við fótum ætli hags­muna­öfl í sam­fé­lag­inu að knýja fram laga­breyt­ingar sem valdið geta stór­felldum skaða.“

Steinunn seg­ist vera að bíða eftir því hvort for­set­is­ráð­herra ætli að bjóða sig fram til for­seta. „Ég er ekki að bíða eftir rétta staðnum eða réttu stund­inni til að til­kynna fram­boð.

Ég er hins­vegar að bíða eftir því hvort satt sé að sitj­andi for­sæt­is­ráð­herra ætli að bjóða sig fram til emb­ættis for­seta Íslands. Geri hún það, þá býð ég mig fram. Það er lof­orð.“Ástæðuna segir Steinunn vera þá að henni þætti það „bera vott um oflæti“ ef Katrín biði sig fram sem og „óvirð­ing“ við þing og þjóð­ina.„Mér fynd­ist það bera vott um oflæti og að auki fynd­ist mér hún með því sýna þingi, þjóð og öðrum fram­bjóð­endum óvirð­ingu og það get ég ekki sætt mig við.

Baráttan um Ísland snýst aðal­lega um íslenska nátt­úru og auð­lind­irnar sem eiga að vera sam­eign þjóð­ar­innar. Það fjöregg fengum við í arf og okkur ber að skila því heilu til næstu kyn­slóða.“

Að lokum seg­ist hún ekki treysta Katrínu.

„Nú vegur þyngst að ég treysti ekki Katrínu Jak­obs­dóttur, að feng­inni reynslu, til að gæta þessa fjöreggs okkar. Það er þyngra en tárum taki.

Það vorar og sólin hækkar á lofti. Leyfum okkur að vera bjart­sýn og hug­rökk.“