Móðirin tjáir sig fjórum árum eftir morðið á Einár

Fyrir fjórum árum var sænski rapp­ar­inn Nils „Einár“ Grönberg skot­inn til bana, aðeins 19 ára gam­all.

Móðir hans, Lena Nilsson, opnar sig í við­tals­þætt­inum Sön­dags­intervjun um sorg­ina sem aldrei hverfur.

„Því lengri tími sem líður, því meira sakna ég hans. Af því það er orðið svo langt síðan ég hitti hann,“ segir hún.

Hinn 19 ára rapp­ari Nils „Einár“ Grönberg var skot­inn til bana fyrir utan heim­ili sitt í Hammarby Sjöstad þann 21. októ­ber 2021. Lena Nilsson segir nú að hún hafi verið á staðnum þegar þetta gerð­ist.

„Ég heyrði skotin, ég var heima og heyrði þau. Ég var með viftu í gangi þannig að fyrst hélt ég að þetta væru flug­eldar … en svo hugs­aði ég: Nei, þetta eru skot­hvellir. Ég stend upp og þá fæ ég ein­hverja ró yfir mér og það er eins og Nils sé þarna og haldi utan um mig,“ segir hún í Sön­dags­intervjun á sænska rík­is­út­varp­inu.

Hún fór út á svalir og heyrði ein­hvern segja að það hefði verið skotárás og að ein­hver lægi á jörð­inni. Þá ákvað hún að fara niður.

„Svo sé ég hann liggja þarna og ég sé augun hans. Það lítur ekki út fyrir að hann sé dáinn, en ég skil samt að hann er dáinn. Hann er það. Og ég hugsa að ég þurfi að tala við hann, því ég veit, eða hef heyrt, að það síð­asta sem hverfur er heyrnin, þannig að ég tala við hann ef hann skyldi heyra, og segi honum að ég sé þarna og að ég elski hann,“ segir Lena.

Síðasta skiptið sem hún sá hann

Síðasta skiptið sem hún sá son sinn var kvöldið áður, á mið­viku­degi. Hann kom heim, stóð fyrir framan hana og fór síðan inn í her­bergi sitt. Þegar hún vakn­aði síðar um kvöldið var hann far­inn, og hún fékk það á til­finn­ing­una að hún myndi aldrei sjá hann aftur.

„Ég tal­aði við hann og hann sagði: „Nei, það er allt rólegt. Þetta er í lagi. Ég sef hjá vini.“ Svo lagði ég á. Ég hringdi aftur, vegna þess að ég fann að ég myndi ekki sjá hann, og þá tal­aði ég við hann. Og það var síð­asta skiptið sem ég tal­aði við hann,“ segir hún í við­tal­inu.

Lena Nilsson segir að sorgin muni aldrei fara og að hún sakni sonar síns á hverjum degi, en að hún hafi átt fólk sem studdi hana í gegnum erf­ið­ustu tím­ana, og að sterk trú hennar hafi gefið henni öryggi.

„Þetta var eins og sorg sem byrj­aði þá. Og hún hefur haldið áfram. Og hún er alltaf eins. Hún er gíf­ur­leg og svo stór og atburð­ur­inn svo hræði­legur. Það verður hann alltaf, og maður verður að læra að lifa með því.“