Kristín Kolbrún Waage Kolbeinsdóttir, frambjóðandi Miðflokksins í Reykjavík, gagnrýnir stefnu Reykjavíkurborgar í innflytjenda- og fjölmenningarmálum harðlega í nýrri grein á Vísi þar sem hún kallar eftir ábyrgari nálgun stjórnvalda og auknum áherslum á öryggi borgarbúa.
Hún telur að Reykjavík eigi fyrst og fremst að byggjast á íslenskri menningu og samfélagslegri samheldni fremur en þeirri sýn að borgin verði skilgreind sem fjölmenningarborg.
Í greininni segir Kristín að ákvörðun fráfarandi meirihluta borgarstjórnar um að skilgreina Reykjavík sem fjölmenningarborg hafi verið mistök. Hún telur að hugmyndafræði fjölmenningar byggi á þeirri forsendu að ólíkir menningarheimar geti runnið saman án átaka, en bendir á að reynsla margra evrópskra borga sýni annað. Að hennar mati geti of hröð fjölgun innflytjenda leitt til þess að samheldni samfélagsins veikist og að hópaskipting milli þjóðernishópa verði meira áberandi.
X-Innflytjendur
Kristín vísar jafnframt til umræðu um mögulega stjórnmálahreyfingu innflytjenda í Reykjavík sem hafi það markmið að gæta sérstakra hagsmuna þess hóps. Hún segir slíka þróun ganga gegn þeirri hugsjón að innflytjendur aðlagist íslensku samfélagi og varar við því að samfélagið skiptist upp í andstæða hópa. Þá bendir hún á að innan Miðflokksins séu einstaklingar af erlendum uppruna sem styðji harðari og ábyrgari innflytjendastefnu með hagsmuni Íslands að leiðarljósi.
Í umfjöllun sinni fjallar Kristín einnig um áhrif innflytjendamála á velferðarkerfið. Hún segir óeðlilegt að stór hluti þeirra sem þiggja beina fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg séu erlendir ríkisborgarar og telur að íslenska velferðarkerfið eigi ekki að virka sem aðdráttarafl fyrir fólk sem hyggist ekki leggja sitt af mörkum til samfélagsins. Hún gagnrýnir jafnframt ríkið fyrir að hafa fært sveitarfélögum aukna ábyrgð vegna hælisleitenda og flóttafólks án nægilegs stuðnings.
Lélegt öryggi
Þá telur Kristín að öryggisástand í Reykjavík hafi versnað á undanförnum árum. Hún nefnir meðal annars aukna óöryggistilfinningu í miðborginni, óþægilega framkomu í strætisvögnum og vandamál við skiptistöðvar á borð við Mjódd og Spöngina. Hún leggur til að borgin ráðist í sérstakar öryggisaðgerðir, meðal annars með aukinni löggæslu, ráðningu svonefndra borgarvarða og stöðugri gæslu á helstu samgöngumiðstöðvum.
Að lokum kallar Kristín eftir því að borgaryfirvöld leggi aukna áherslu á öryggi og samfélagslega samheldni. Hún segir mikilvægt að Reykjavík verði áfram örugg borg byggð á skýrum grunni íslenskrar menningar og að stjórnvöld grípi til aðgerða áður en samfélagsvandinn verði alvarlegri.
Athugasemdir