Í nýju viðtali hjá Aríeli Péturssyni í Sjókastinu segir Anna Kristjánsdóttir frá uppvaxtarárunum sínum, tímanum á sjónum og fjölskyldulífinu. Meðal þess sem hún ræðir um er leiðréttingarferlið.
„Ég hefði viljað byrja miklu fyrr á leiðréttingarferlinu, sem var alls ekki möguleikinn á þeim tíma. Það breytir samt ekki því að ég er alltaf hluti af sjómennskunni, það fer ekkert í burtu. Ég segi stundum, kallið í mig þegar þið eruð að ráða inn nýja á skipin ykkar,“ segir Anna þegar hún er spurð hverju hún myndi breyta ef hún gæti hitt tvítuga sjálfa sig. Anna vann lengst af sem vélstjóri og sjómaður og er nú flutt aftur heim eftir áralanga dvöl á Tenerife.
Ótal margt hefur drifið á daga hennar svo að það mætti halda að hún hefði lifað mörgum lífum. Hún ólst upp í Höfðaborginni og varði stórum hluta bernskunnar á barnaheimilum. Hún fór á sjóinn 14 ára, gifti sig síðar og eignaðist þrjú börn. Um þriggja til fjögurra ára aldur fór hún að finna fyrst fyrir því að hún væri í vitlausum líkama, en Anna varð önnur konan á Íslandi sem lét leiðrétta kyn sitt og sú fyrsta sem sagði opinberlega frá því. Hún barðist lengi ein fyrir réttindum trans fólks á Íslandi.
Aðspurð hvenær á hennar viðburðaríku ævi hún hafi verið hamingjusömust, segir hún að fyrstu árin í hjónabandinu hafi verið góð og svo eftir að allt var komið í ró á Íslandi. „Þegar ég kem 1996 til Íslands var staðan sú að landið var alls ekki tilbúið til að taka á móti mér. Næstu tíu árin á eftir bjó ég við það að vera „the only trans in the village“. Fyrstu árin á Íslandi vildi enginn koma fram sem trans, það voru vissulega nokkrir trans, en þeir vildu ekki koma fram. Það er ekki fyrr en 2005/2006 sem fleiri trans fara að koma fram opinberlega og þá fer að koma meiri ró. Og um það leyti fór almenningur að sætta sig við þetta og það breytti öllu. Svo stofnuðum við Trans Ísland félagið 2007 þó svo að ég sé löngu hætt þar og félagarnir teknir við.“
