Snjólaug Lúðvíksdóttir, uppistandari og handritshöfundur, hefur búið víða um ævina en hún steig sín fyrstu skref í uppistandi í London eftir að hafa lent í ákveðinni lífskreppu undir þrítugu.
Snjólaug ræddi um líf sitt við RÚV fyrir stuttu.
Snjólaug ólst fyrst upp í Tromsö í Noregi en flutti fimm ára til Frakklands, þar sem hún bjó í úthverfi Suður-Parísar. Hún flutti til Íslands þegar hún var í sjöunda bekk og hafði þá aldrei áður búið hér á landi. Skiptin voru mikil enda segir hún íslenskt skólakerfi hafa verið mun frjálslegra en það franska.
Á fullorðinsárum flutti Snjólaug til Bretlands til að læra handritaskrif og bjó þar í fimm ár. Hún vann meðal annars á kaffihúsi og segir að þegar hún var 29 ára hafi hún verið einhleyp og upplifað sig standa á öðrum stað í lífinu en vinkonur sínar. Hún byrjaði að skrifa brandara um eigin aðstæður og skráði sig í uppistandskeppni.
Fyrsta uppistandið gekk vonum framar og vann Snjólaug keppnina. Hún segir velgengnina hafa gefið sér mikið sjálfstraust, jafnvel aðeins of mikið.
Eftir að hún flutti aftur til Íslands var henni boðið að koma fram í hádegishléi í Borgarholtsskóla. Þar beið hennar hins vegar allt annar veruleiki. Snjólaug var þá 31 árs, einhleyp og barnlaus og gerði grín að eigin aðstæðum fyrir framan nemendur skólans.
Brandararnir féllu ekki í kramið og segir Snjólaug upplifunina hafa verið harða lendingu eftir velgengnina í London.
„Þegar þú ert 16 ára og horfir á einhvern sem er 31 árs, þeim fannst ég vera svo gömul og þau vorkenndu mér svo mikið. Þau sáu engan veginn grínhliðarnar á þessu. Þau voru bara: „Ég vona að ég verði ekki svona.“ Þeim fannst ég svo ógeðsleg.“
Snjólaug segir unglingana einfaldlega hafa litið á aðstæður hennar allt öðrum augum en fullorðnir áhorfendur og því hafi sjálfshæðnin ekki skilað þeim hlátri sem hún hafði vanist.
