Óhrædd við að taka stóru stökkin

„Ég hef í raun alltaf verið óhrædd við að taka stökk í lífi mínu,“ segir Sólveig í við­tali við Vikuna þegar hún er spurð hvað hafi orðið til þess að hún ákvað að taka beygju í líf­inu og fór að skrifa.

„Ég tók mig til í einu sum­ar­frí­inu mínu og byrj­aði. Ég sat í þrjá daga við þessa vinnu og las þetta svo yfir. Það er skemmst frá því að segja að mér fannst text­inn minn alveg ómögu­legur. Mér fannst hann leið­in­legur og geldur og ég henti honum. Ég upp­götv­aði seinna að það sem háði mér var að ég var of upp­tekin af því sem ég hafði lært í bók­mennta­fræð­inni. Mér fannst ég þurfa að gera allt rétt. Vera nú nógu gáfu­leg og svo fram­vegis. Ég skráði mig á nám­skeið hjá Þorvaldi Þor­steins­syni sem var mikið heilla­spor fyrir mig. Hann kenndi mér að losa mig við alla leið­inda­púk­ana sem sátu á öxl­unum á mér þegar ég var að reyna að skapa. Allar þessar hug­myndir um að allt þyrfi að vera sam­kvæmt ein­hverri for­skrift.“

Hvað reynd­ist þér erf­ið­ast við þessa breyt­ingu?

„Það að fá ekki föst laun eins og þegar ég var að kenna var auð­vitað mikil áskorun. Þegar maður er að skrifa þá eru tekj­urnar skrykkj­óttar og oft litlar og það hefur slæm áhrif á sál­ina þegar banka­reikn­ing­ur­inn er tómur. Það ýtir mjög undir þá til­finn­ingu að maður sé ósjálf­stæður sem er slæmt,“ segir Sólveig meðal ann­ars.

Lestu við­talið við Sólveigu Páls­dóttur í heild sinni í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Rafrænar áskriftir má kaupa hérna.

Myndir / Hákon Davíð Björns­son
Texti / Svala Arn­ars­dóttir