„Ég er svo heppinn að mín jarðarför er glettilega löng“

Pétur Ein­ars­son er með ólækn­andi, sjald­gæft krabba­mein og seg­ist efast um að hann lifi til hausts. Hann seg­ist ekki vera hræddur við dauð­ann. „En mig langar til að deyja án deyfi­lyfja af því að þá missi ég ekki af upp­lifun­inni.“ Pétur heldur úti Facebook-síð­unni Dagbók krabba­meins­sjúk­lings þar sem hann skrifar hug­leið­ingar og fólk segir frá sinni erf­iðu lífs­reynslu.

Fjöl­skyldu­með­limir, ætt­ingar og vinir hafa síð­ustu vikur rennt í hlað og kvatt Pétur hinstu kveðju. „Þegar við konan mín vorum fyrst að tala um sjúk­dóm­inn þá fórum við auð­vitað að gráta. Maður heldur aftur af sér þegar börn okkar, barna­börn og barna­barna­börn eru hérna og svo þegar þau eru farin þá rifnar eitt­hvað í hjart­anu og eitt­hvað tóm kemur og tárin byrja að renna. Ég er svo hepp­inn að mín jarð­ar­för er gletti­lega löng. Hún er orðin einn og hálfur mán­uður. Við fjöl­skyldan, ætt­ingjar og vinir erum búin að ganga í gegnum þessa löngu jarð­ar­för. Það eru nán­ast allir sem ég þekki búnir að koma og kveðja mig hinstu kveðju og það hefur mildað allan söknuð, held ég, og þessar erf­iðu til­finn­ingar sem koma upp þegar hinn svo­kall­aði dauði er fram undan. Það fara nátt­úr­lega allir að skæla í byrjun, tárin renna og fólk á erfitt með að tala. En því meira sem maður talar um þetta og því fleiri sem tjá sig því meira veit fólk og verður rólegra.“

Pétur opn­aði svo í byrjun apríl Facebook-síð­una Dagbók krabba­meins­sjúk­lings þar sem hann deilir reynslu sinni og vill auk þess að fólk sem hefur barist við krabba­mein geri slíkt hið sama. „Þessi hópur snýst um reynslu­heim krabba­meins­sjúk­lings. Öllum er boðið að taka þátt. Því meiri umræða, því meiri þekk­ing,“ segir í færslu hans frá 5. apríl.

„Ég er að þessu til að gera gagn fyrir aðra ef ég get. Það voru allir að spyrja hvernig mér liði og þess vegna ákvað ég að stofna svona hóp; ég hugs­aði af hverju ekki að tala bara við alla vegna þess að mér hefur fund­ist krabba­mein vera hálf­hulin veik­indi í íslensku þjóð­fé­lagi. Það er talað um allt í líf­inu, svo sem kyn­líf, en ekki svo mikið um lang­vinn veik­indi, bæði lík­am­leg og and­leg. Veikindi geta sýkt heilu fjöl­skyld­urnar þannig að þær geta nán­ast orðið veik­ari en sjálfur sjúk­ling­ur­inn,“ segir Pétur.

Hann hefur óbilandi trú á því að þegar fólk talar saman af ein­lægni og reiði­laust þá upp­lýsi það hvert annað. Og því upp­lýst­ara sem fólk er því meiri mögu­leiki sé á að það verði betri jarð­neskar verur. „Ég held að við eigum að tala um allt á eins hóf­saman máta og við getum. Það er ara­grúi fólks sem sendir mér fal­legar kveðjur og ég er ákaf­lega þakk­látur fyrir það. En þessi síða var ekki stofnuð til að fólk færi að segja „elsku Pétur, hvað ég hef mikla samúð með þér“. Ég var ekk­ert að biðja um samúð þótt mér þyki hún vera góð. Ég var að biðja um umræðu fyrir mig og alla aðra.“

Texti / Svava Jóns­dóttir
Myndir / Helgi Jónsson

Lestu við­talið í heild sinni í Mannlíf.