Þriðja #metoo-byltingin hafin – Andrea breytti öllu þegar hún kom fram undir nafni

Andrea Aldan Hauks­dóttir galopn­aði mál Ingós Veð­urguðs með því að stíga fyrst kvenna fram opin­ber­lega og undir nafni og tjáði sig um kyn­ferð­is­áreiti sem hún seg­ist hafa orðið fyrir af Ingó þegar hún var nítján ára. Með því er mögu­leiki á að Andrea hafi komið af stað þriðju Metoo-bylgj­unni þar sem þolendur þora að stíga fram undir nafni.

Önnur metoo-bylgjan hófst er Mannlíf opn­aði á mál Sölva Tryggva­sonar fjöl­miðla­manns. Og sú þriðja er mögu­lega hafin eftir að Mannlíf sagði fyrst frá því er Andrea steig fram.

„Það kemur mér líka á óvart hvað er hægt að ganga langt og taka ekki ábyrgð á því hvernig þú hefur hagað þér. Ef það er erfitt að þetta sé nafn­laust þá skal ég koma fram undir nafni. Ég var 19 ára og var að vinna á Oliver þar sem hann tróð upp viku­lega. Það var bún­inga­staffa­p­artí og ég var í skóla­stelpu­bún­ing. Ég stend við bar­inn og finn að það er ein­hver að taka upp pilsið mitt. Svo aftur. Ég sný mér við og er þá ekki Reð­urguð­inn mættur að bjóða sér upp undir pilsið mitt.“

Með orðum sínum – sem eru ekk­ert annað en sögu­leg – hefur Andrea brotið niður alla varn­ar­garða þögg­unar og hræðslu þolenda kyn­ferð­is­of­beldis og kyn­ferð­is­áreitis við að koma fram undir nafni og segja frá því ofbeldi sem þeir urðu fyrir og hver ger­and­inn var.

Það þarf kjark og áræðni til að stíga fram á opin­berum vett­vangi og ræða kyn­ferð­is­of­beldi; gjör­breyta umræð­unni og hvetja alla þolendur til að koma fram undir nafni og segja frá ofbeld­inu. Staðan eftir orð Andreu er gjör­breytt – hún fékk nóg og ákvað að takast á við þöggun sam­fé­lags­ins og meintra ger­enda – og ger­enda – sem og mein­gallað rétt­ar­kerfi.

Ekki er ólík­legt að Andrea hafi með orðum sínum startað þriðju #metoo-bylt­ing­unni hér á landi, þar sem þolendur munu mögu­lega stíga óhikað fram og eru til­búnir að takast á við ástandið í þessum málum hér á Íslandi í dag, með sam­stöðu og von að vopni.

Andrea, sem stundar nám við Lista­há­skóla Íslands, ræðir áfram kyn­ferð­is­brot og kyn­ferð­is­áreiti, og hvetur konur til dáða.

Hún vitnar í Pál Sig­urðs­son og bók hans Fjöl­miðla­réttur og tekur sem dæmi úr bók­inni að „varla er hægt að hugsa sér virkt lýð­ræði nema þar sé jafn­framt við­ur­kennt almennt tján­ing­ar­frelsi, sökum þess að óheft opin­ber umræða – ásamt frjálsu upp­lýs­inga­flæði – er talin ein af for­sendum lýð­ræð­is­legra stjórn­ar­hátta. Sú þjóð­fé­lags­lega gagn­rýni, sem þró­ast í skjóli tján­ing­ar­frels­is­ins, er til þess fallin að veita vald­höfum á hverjum tíma hæfi­legt aðhald við stjórn­ar­störf.”

Andrea nefnir í fram­haldi að „vald­hafar í þessu til­viki eru konur að krefj­ast réttar síns yfir eigin lík­ama, og að vinna gegn þeirri þöggun sem kerf­is­lægt hefur haldið þeim frá því að leita réttar síns; þú átt lík­amann þinn, þú átt rödd­ina þína.“

Og bætir við:

„Hafi verið brotið á þér eru það þín grund­vallar mann­rétt­indi að nota rödd­ina til að stuðla að breyt­ingum á kerf­inu sem metur ekki konur – lík­ama þeirra – vinnu­fram­lag; tíma og orku, sem annað en hluti og þjóna í valdastrúktúr kynja­kerf­is­ins – sem er feðra­veldið.“

Andrea endar á þessum hvatn­ing­ar­orðum:

„Breyt­ingar taka auð­vitað á. Ekki láta það stoppa þig.“