Svona fór Ómar Ragnarsson að því að losna undan liðskiptaaðgerðinni

Fjöl­miðla­mað­ur­inn Ómar Ragn­ars­son kom sér undan því að fara í lið­skipta­að­gerð á hnjám eftir að læknir úrskurð­aði fyrir 17 árum síðan að hann þyrfti í aðgerð á báðum hnjám. Á blossíðu sinnni gefur hann net­verjum góð fyrir til að kom­ast sjálfir undan slíkri aðgerð. Lækn­ir­inn sem ráð­lagði Ómari í aðgerð sagði honum að hætta alveg öllum hlaupum, ef hann vildi reyna að seinka því á ein­hvern hátt að fara í lið­skipta­að­gerð­ina. Við skulum gefa fjöl­miðla­mann­inum orðið þar sem hann lýsir aðferðum sínum nánar:

„Fyrir 17 árum fékk síðu­hafi þann úrskurð eftir aðgerðir á báðum hnjám vegna slits, að skipta þyrfi um báða lið­ina. 

Lækn­ir­inn var spurður, hvort hægt væri að seinka því á ein­hvern hátt. 

„Ekki nema þú hættir alveg að hlaupa og hlaupir aldrei framar“, var svarið. „Vegna of mik­illa hlaupa á ævinnni eru liðn­irnir orðnir of slitnir.“

Nið­ur­staðan varð sú að fara að skipan lækn­is­ins og hlaupa aldrei framar, en í stað­inn að skoða þann mögu­leika, að nýta sér það, að hann bann­aði ekki að læð­ast hratt!  

Ein aðferðin var að hlaupa upp stiga, sem hafði verið gert 45 ár, og taka tvær tröppur í hverju skrefi. 

2015 áskotn­að­ist síðan raf­reið­hjól, sem fyrir algera til­viljun var með „hand­gjöf“, þ. e. að nota hand­gjöf­ina til þess að tak­marka það að nota fæt­urna á ferðum hjóls­ins, en það hafði verið gert á venju­legum reið­hjólum, en reyndi of mikið á sam­fallna hryggjar­liði.  

Nú hefur þessi bland­aða aðferð verið notuð í sjö ár, og enn eru hnjálið­irnir á sínum stað.  

Sér­fræð­ing­ur­inn, sem bann­aði hlaupin 2005, sagði við eft­ir­grennslan, að nú hefði það verið upp­götvað, að í sumum til­fellum væri hægt að seinka hnjáliðaskipptum með því að styrkja næsta umhverfi þeirra með sér­stökum æfingum, sem reyndu á við­kom­andi hné í heild sinni. 

Á sínum tíma urðu mis­tök við hnjáliða­skipti há föður mínum til þess að eiga þátt í að stytta líf hans, og átti það stóran þátt í þeirri akvörðun minni, að gera til­raun til að „læð­ast hratt“ og hjóla hæfi­lega í stað þess að hlaupa. 

Í hlaupum á jafn­sléttu felst hlaupið í að lenda öllum lík­ams­þung­anum í þús­undum skipta, og er afleið­ingin oft ekki aðeins ónýtir liðir, heldur líka svo­nefnd „hlaupara­veiki“ þ. s. tábergs­sig, sem var und­an­fari hjá mér 2004.

En hlaup upp stiga, tvær tröppur í einu, fel­ast ekki í harka­legum lend­ingum, því að hreyf­ingin er í raun klifur en ekki hlaup, og þegar beygj­urnar eru teknar á þess­ari leið upp stig­ana tryggir það enn betur alhliða styrk­ingu hnjánna, ef lagi er beitt.“