Lífsreynslusagan: „Þegar hann fór að leggja á mig hendur sagði ég hingað og ekki lengra“

Þegar þessi saga gerð­ist, var ég á miðjum aldri.

Ég var mjög brotin eftir skilnað og var að ná áttum með alltof mikið á mínum herðum.

Ég á tvö börn sem voru á mínu fram­færi, en við skilnað var það sam­komu­lag okkar hjóna að hann borg­aði ekki með­lag með börn­unum.

Ég var vel efnuð kona á þessum tíma átti lúxus­í­búð á besta stað bæj­ar­ins, einnig átti ég aðra íbúð fyrir starfs­fólk mitt.

Ég rak tvö fyr­ir­tæki á þessum tíma. Allir sáu, sem mig þekktu að ég var þreytu­leg og við það að bug­ast.

Eitt vetr­ar­kvöld þegar ég sat ein heima, komu vin­konur til mín og vildu fá mig með út á lifið. Ég sló til. Við fórum á vin­sælan skemmti­stað í mið­borg­inni. Ekki vorum við búnar að vera lengi þar inni, þegar mjög huggu­legur maður kemur til að bjóða mér upp í dans. Eftir dansin sett­ist hann hjá okkur, við spjöll­uðum og döns­uðum allt kvöldið. Ég gaf honum síma­númer mitt, síðan kvödd­umst við. Ég fór til vinnu dag­inn eftir og var ekki búin að vinna fyrr enn seint um kvöldið. Þegar heim kom beið hann fyrir utan. Ég bauð honum inn og við spjöll­uðum fram­eftir. Svona hélt þetta áfram í nokkuð langan tíma.

Ég var orðin ást­fangin, hann líka að eigin sögn. Hann átti góða íbúð og flott­ann blæju­bíl. Hann fór að vera meira heima hjá mér. Eitt skipti er ég kom heim eftir vinnu var nafnið hans komið á mína bjöllu og það efst. Viðvörun. Allt gekk þetta vel í byrjun og á end­anum giftum við okkur. Ég gerði kaup­mála sem var þing­lýst um að þetta væri mín sér­eign.

Eftir gift­ingu seldi ég íbúð­ina, við keyptum okkur ein­bíl­is­hús. Hann var dug­legur að laga húsið sem hann átti ekk­ert í, sagði hann. Á end­anum rifti ég mínum kaup­mála.

Fljót­lega eftir það fór hann að ráðskast með allt. Þegar hann kom inn í mitt bú átti hann ekk­ert, var í félags­í­búð og sport­ar­inn allur í skuld. Ég hafði náð mér í ómerki­legan poka­kall!

Enginn mátti tala við mig, ekki einu sinni fjöl­skyldan, allir voru að spilla mér sagði hann. Þegar hann fór að leggja á mig hendur sagði ég hingað og ekki lengra. Ég vil skilnað.

Það var akkúrat það galdra­orð sem hann var að bíða eftir.

Allt það sem ég átti fyrir átti hann nú helm­ing í við skilnað. Ég vildi ekki gef­ast upp og réði mér lög­fræð­ing. Skiln­að­ur­inn okkar tók fjögur ár og fór fyrir Hæsta­rétt á end­anum. Þegar upp var staðið eftir allan þann tíma tóku lög­fræð­ingar og skipta­stjóri nán­ast allt það sem ég átti.

Ég vil segja þessa sögu öðrum konum og já körlum líka. Að ástin getur verið blind. Poka­kall­inn minn fékk þó minna en hann hefur ætlað sér.

ÞAð ER ÉG SÁTT VIÐ.