Stefáni líður eins og hálfgerðum loddara: „Það eru hetjurnar“

Stefán skrifar um hinar sönnu sagn­fræði­hetjur.

„Mikið var gaman í kvöld. Mætti á aðal­fund Sagn­fræð­inga­fé­lags­ins og flutti sorp­fyr­ir­lest­ur­inn minn, sem virt­ist mæl­ast vel fyrir,“ skrifar sagn­fræð­ing­ur­inn Stefán Pálsson á sam­fé­lags­mið­il­inn Facebook en í færsl­unni hug­leiðir starf sitt og feril. „Það væri synd að segja að fjöl­menni hafi verið á fund­inum en ég verð samt alltaf jafn glaður þegar ég get haldið fyr­ir­lestra eða lagt eitt­hvað af mörkum í sagn­fræð­inga­sam­fé­lag­inu. Þá finnst mér ég vera kom­inn heim,“ en Stefán virð­ist líta sig sem lodd­ara þrátt fyrir að vera að margra mati frá­bær sagn­fræð­ingur. Hann telur sagn­fræð­inga sem sitja í skjala­söfnum tímunum saman og skrifa um mikil og stór sagn­fræði­lega mál­efni vera hinar sönnu hetjur.

„Mest­allan tím­ann finnst mér ég vera hálf­gerður lodd­ari. Ég er með þetta sagn­fræði­próf mitt og elska fagið, en nán­ast frá deg­inum sem ég útskrif­að­ist hefur starfs­lýs­ing mín eig­in­lega verið á þá leið að ég vinni við að vera snið­ugur…

Og það er alveg fínt að vera snið­ugur. Ég skemmti fullt af fólki með því að halda ræður, vera með gam­an­mál eða semja spurn­ingar – og mark­miðið er alltaf að fræða eitt­hvað í leið­inni. En fólkið sem ég dáist að eru samt þau sem hafa þol­in­mæð­ina og ein­beit­ing­una til að sitja í skjala­söfn­unum og skrifa löngu og flóknu grein­arnar í Sögu eða öll hin ritin. Það eru hetj­urnar.“