Vinahjónum Egils vísað úr landi: „Tomasso og Analis eru eitthvert besta fólk sem ég hef kynnst“

Fjöl­miðla­mað­ur­inn Egill Helgason segir að nú sé hann „hryggur. Á morgun verða vinir okkar Tomasso og Analis send úr landi. Þau komu hingað fyrir næstum tveimur árum, hafa beðið eftir svari um land­vist síðan þá. Þau hafa þráð að fá atvinnu­leyfi – en þeim eru í raun allar bjargir bann­aðar. Og á morgun þurfa þau að fara aftur í sitt hræði­lega heima­land, Venes­ú­ela, þar sem allt er í rjúk­andi rúst – glæpa­hópar, her og lög­regla vaða uppi með ofbeldi og kúgun en stjórn­ar­herrar hafa engan áhuga á öðru en að skara eld að eigin köku.“

„Mér hrýs hugur við til­hugs­un­inni um hvað svona góðu og mildu fólki reiðir af á slíkum stað,“ segir Egill og bætir því við að „Tomasso og Analis eru eitt­hvert besta fólk sem ég hef kynnst á ævinni. Þau eru hjálp­söm, óeig­in­gjörn, harð­dug­leg – þau hafa hjálpað okkur við ýmsa hluti, sér­stak­lega þegar við stóðum í flutn­ingum – og aldrei vildu þau fá neitt í stað­inn. Voru alltaf að passa upp á okkar hag. Þau hafa eig­in­lega orðið fjöl­skylda okkar, hafa búið í íbúð­inni okkar þegar við förum burt – og alltaf komum við að henni fal­legri og betri en áður. Við vorum í vand­ræðum með ljós í stof­unni – við brugðum okkur af bæ og þegar við komum aftur voru þau búin að hanna sér­lega glæsi­leg stofu­ljós. Vildu koma okkur á óvart.“

Analis.og Tomasso.

Egill færir í tal að Tomasso „er hug­bún­að­ar­fræð­ingur en getur líka gert við bíla og alla mögu­lega hluti. Analis gefur honum lítið eftir í fjöl­hæfn­inni, en hún er líka meist­ara­kokkur. Það er sárt og órétt­látt að við séum að hrekja burt svona gott fólk. Ég skrifa þetta á grískri eyju. Ég er lukk­unnar pamfíll, get ferð­ast um allan heim á mínu íslenska vega­bréfi. Ég hef ekki unnið neitt sér­stakt til þess. Þetta er bara til­viljun. Tomasso og Analis eru ekki eins gæfu­söm. Við fjöl­skyldan vonum þó að þau eigi aft­ur­kvæmt til Íslands með ein­hverjum hætti. Viljum leggja mikið á okkur til að það sé hægt. Bæði hafa fest ást á Íslandi, ferð­ast um landið – og þola kuld­ann vel. Nei, þetta er þyngra en tárum tekur. En við vonum að þetta bjargist hjá þeim – og þau komi aftur. Við eigum eftir að sakna góð­mennsku þeirra og glað­værðar.