Guðrún Hafsteinsdóttir missti föður sinn ung: „Dýrmætt að læra að veraldlegir hlutir skipta engu“

Gestur Mann­líf­is­ins að þessu sinni er sjálfur Dóms­mála­ráð­herra, Guðrún Haf­steins­dóttir.

Hún þurfti mjög ung að taka við rekstri Kjörís en það kom ekki til af góðu. Faðir hennar varð bráð­kvaddur aðeins 59 ára að aldri og þá kom í hlut hinnar 23 ára Guðrúnar að taka við taumum rekst­urs­ins.

Eftir mennta­skóla hugði Guðrún á háskóla­nám en þá gerði faðir hennar henni til­boð um að taka við fjár­málum Kjörís. Henni fannst skjóta skökku við að hann byði henni þetta í þann mund sem hún væri að hefja háskóla­nám og bar það upp við hann. Hann bað hana að sofa á þessu og bætti við að hann myndi bara bjóða henni þetta í þetta eina sinn og sagði henni að hafa í huga að þetta tæki­færi kæmi aðeins einu sinni en háskól­inn færi hvergi.

Hún tók sér eina helgi til að hugsa málið og sló svo til. Faðir hennar stökk þá til og sótti gam­alt skrif­borð niður í kjall­ara fyr­ir­tæk­isin og kom því fyrir gegnt sínu á skrif­stofu sinni þar sem hún myndi svo í kjöl­farið upp­lifa hálf­gerða félags­mið­stöð „mann­anna“ í bæj­ar­fé­lag­inu þar sem stóru málin og stjórn­málin voru rædd.

Hún man ennþá síð­ustu orðin sem faðir hennar sagði við hana. Hún og faðir hennar áttu í rekstr­ar­tengdum umræðum í þann mund sem að hún var að bregða sér upp í rútu til Reykja­víkur frá Hvera­gerði og kvaddi hana með orð­unum „Já, Guðrún mín, svona er bissniss.“

Degi síðar var hann allur.

Þáttinn má sjá í heild sinni á hlað­varpsveitu Mannlífs en í við­tal­inu rekur hún stjórn­málin, stöðu útlend­inga­mála, tíma sinn í rekstri og síð­ast en ekki síst úti­ver­una.