Yrsa opnar sig um sinn helsta ótta

Lilja Sig­urð­ar­dótt­ir, Ragn­ar Jónas­son, Yrsa Sig­urð­ar­dótt­ir og Satu Rä­mö, helstu glæpa­sagna­höf­undar Íslands, ræddu margt í ítar­legu við­tali við Heim­ild­ina og var þeirri helsti ótti meðal þess sem rætt var um.

„Það sem hræðir mig er ef eitt­hvað kæmi fyrir börnin mín og sér­stak­lega ungt fólk í ætt­inni, til dæmis þegar það fær bíl­próf. Ég er ekki hrædd við margt en ég verð loft­hrædd í ákveðnum kring­um­stæðum. Ekki ef ein­hver hönn­uður hefur komið að því, heldur ef það er eitt­hvað fjall sem eng­inn hann­aði og er bara þarna og þar sem ég gæti dottið. Það finnst mér vera óþægi­legt. Ég get farið í rús­sí­bana og lyftur í gleri; það skiptir mig engu máli. En það er annað að vera á fjalli þar sem eng­inn er búinn að skoða örygg­is­málin,“ segir Yrsa um málið.

Andlát ann­arra erf­ið­ari en eigið and­lát

Rit­höf­und­ur­inn færi seg­ist sjálf ekki hugsa mikið um dauð­ann en vonar að hann verði snöggur, hvenær sem hann kemur. „Ætli það væri ekki best að lenda undir hrika­legum kletti. Það tæki vænt­an­lega fljótt af. Ég ótt­ast dauða ann­arra meira en minn eigin. Dauðinn er örugg­lega erf­ið­ari eft­ir­lif­endum heldur en þeim sem deyr.“

Hún tekur einnig fram að það sé ótrú­lega erfitt að takast á við sorg­ina þegar ein­hver deyr, sér­stak­lega ef við­kom­andi var í blóma lífs­ins. „Það breytir því ekki að maður er samt ótrú­lega dapur og sár og líður illa þótt ein­hver 99 ára deyi. Það er svo end­an­legt. Þú gerir alltaf ráð fyrir því, sér­stak­lega þegar þú varst yngri, að for­eldrar þínir verði alltaf til staðar. For­eldrar mínir eru reyndar báðir á lífi, en þegar kemur að því að svo er ekki þá er það svo end­an­legt.“