Lína Birgitta þróaði með sér búlemíu þrettán ára

Í við­tali við Heim­ild­ina segir Lína Birgitta Sig­urð­ar­dóttir að hún leggi mikla áherslu á heilsu sína, bæði and­lega og lík­am­lega. Hún er 34 ára gömul og stefnir að því að vera í sínu besta formi þegar hún nær fer­tugu. Lífið hefur þó ekki verið áfalla­laust; faðir hennar sat í fang­elsi og sjálf glímdi hún um ára­bil við alvar­legar and­legar áskor­anir á borð við ofsa­kvíða, þrá­hyggju og búlemíu. Þrátt fyrir að fyrsta fyr­ir­tæki hennar hafi farið í þrot horfir hún nú björtum augum fram á veg­inn og hyggst hasla sér völl á erlendum mark­aði.

Í við­tal­inu lýsir hún því hvernig þung­lyndi og kvíði tóku að sækja á hana á ung­lings­árum, meðal ann­ars vegna veik­inda móður hennar og áhyggja af stöðu föð­ur­ins. Hún var sett á þung­lynd­is­lyf, sem drógu úr þrá­hyggj­unni en bættu ekki líðan hennar í heild. Lyfin höfðu einnig áhrif á þyngd hennar, sem hafði nei­kvæð áhrif á sjálfs­mynd­ina, ekki síst þar sem hún hafði áður fengið að heyra niðr­andi athuga­semdir um lík­ama sinn. „Ég var eins og kúla. Ég hafði verið bút­t­aður krakki og oft fengið að heyra það. Á þessum lyfjum bætti ég meira á mig og það var erfitt. Það hafði áhrif á sjálfs­traustið. Nokkrir ein­stak­lingar í skól­anum voru með athuga­semdir um holda­farið mitt.“

Lína Birgitta segir að á þessum tíma hafi henni fund­ist hún vera stjórn­laus í lífi sínu. Til að end­ur­heimta ein­hverja stjórn fór hún, um 13 ára aldur, að fram­kalla upp­köst. Það varð upp­hafið að langri og erf­iðri bar­áttu við búlemíu sem stóð í nærri tíu ár. Hún lýsir því hvernig sjúk­dóm­ur­inn tók sífellt meiri yfir­hönd­ina og hvernig hún fann jafn­vel til sam­visku­bits gagn­vart vin­konu sem hún kenndi að æla, áður en sú vin­kona full­viss­aði hana síðar um að hún bæri ekki ábyrgð á veik­indum hennar.

„Það sem ég sá alltaf eftir er að ég kenndi vin­konu minni að æla, en hún var líka búttuð. Ég var með það á sam­visk­unni þar til ég tal­aði við hana fyrir nokkrum árum síðan og sagð­ist ekki trúa því að hafa komið henni í þetta með mér. Hún varð líka ótrú­lega veik af þessu, en sagði að þótt ég hafi kennt henni þetta þá bæri ég ekki ábyrgð á því.“

Í við­tal­inu segir hún einnig frá því hvernig hegð­unin þró­að­ist, úr því að þurfa að fram­kalla upp­köst með hönd­unum yfir í að geta kastað upp með ákveð­inni lík­ams­stöðu. Að lokum varð ástandið svo alvar­legt að hún kastaði upp jafn­vel eftir léttan mat eða vatns­drykkju, oft mörgum sinnum á dag.

Að end­ingu ákvað hún, gjör­sam­lega örmagna, að leita sér hjálpar. Heim­il­is­læknir vís­aði henni á Hvíta­bandið og þar varð vendi­punktur þegar starfs­maður sagði rétt orð á réttum tíma. Smám saman náði hún bata og í dag segir hún búlemíu ekki lengur hluta af lífi sínu. Hún upp­lifir ekki lengur hvöt til að æla eftir mat og segir það vera eitt­hvað sem hún hefði aldrei trúað að gæti orðið að veru­leika.

„Ég fæ ekki einu sinni upp þá hugsun að ég vilji æla eftir mat. Það er alveg farið frá mér, sem er eitt­hvað sem ég bjóst ekki við að myndi ger­ast.“