Þegar fortíðin rænir okkur nútíðinni

Það er ein­mana staður að búa í heimi þar sem allir eru grun­aðir um græsku. Fyrir þá sem hafa lifað af áföll er sá staður oft bitur veru­leiki.

Þegar við höfum orðið fyrir djúpum and­legum sárs­auka þróar heil­inn með sér ofur­næmt hættu­á­stand, en þetta kemur fram í rann­sóknum National Institutes of Health (PMC). Við hættum að sjá fólk sem mann­eskjur. Í stað­inn verða þeir sem standa okkur næst og jafn­vel þeir sem eru okkur algjör­lega ókunn­ugir að skot­mörkum fyrir okkar eigin ótta.

Skrímslin í skugganum

Þegar áfalla­tengdar kveikjur (e. trig­gers) virkj­ast ger­ist eitt­hvað hræði­legt í hug­anum. Við týnum mennsku fólks­ins í kringum okkur. Í okkar augum hætta þau að vera flóknar verur og verða að ein­hverju miklu hættu­legra:

• Fólki sem skeytir engu um okkur.
• Fólki sem er til­búið að yfir­gefa okkur.
• Fólki sem stjórnar og ógnar okkur.
• Fólki sem þorir ekki að standa með okkur.

Í þessu ástandi erum við ekki að ríf­ast við mann­eskj­una sem stendur fyrir framan okkur. Við erum mætt aftur á upp­runa­lega víg­völl­inn, að berj­ast við fólkið sem mis­not­aði okkur eða brást okkur í æsku. Vinkona sem mætir hálf­tíma of seint, eða ókunnug mann­eskja sem heldur ekki opnum dyrum, verður að skipu­lögðu sam­særi. Hugurinn öskrar: „Sjáðu, þau eru að bregð­ast þér vilj­andi, alveg eins og hinir.“

Hver er hinn raunverulegi ofbeldismaður?

Það krefst gíf­ur­legs hug­rekkis að líta í spegil og spyrja: „Hver er raun­veru­legi árás­armað­ur­inn hér?“

Sann­leik­ur­inn er sá að þegar við erum í vörn verðum við oft hörð við aðra. Við refsum fólki í núinu fyrir glæpi fólks úr for­tíð­inni. Við ofverndum okkur gagn­vart röngum per­sónum. Þetta er varn­ar­við­bragð, en það breytir því ekki að við verðum ger­endur í eigin lífi og ein­angrum okkur frá umheim­inum.

Frelsið við að verða meira „chill“

Hægfara bati og heilun breyta öllu. Þegar áfalla­sárin byrja að gróa ger­ist eitt­hvað dásam­legt: við slökkvum á stríðs­öx­inni.

Við áttum okkur á því að fólk er yfir­leitt ekki að reyna að særa okkur. Það er bara stóran hluta tím­ans upp­tekið í eigin dag­lega stríði. Fólk er að glíma við sitt eigið fjöl­skyldu­brjál­æði, sam­fé­lags­þrýst­ing og innri djöfla. Flestir eru hrein­lega bara að reyna sitt besta.

Að sam­þykkja fólk eins og það er, hvorki að dýrka það né setja það undir okkur, er æðsta form frelsis. Það að geta gefið fólki „breik“ er ekki veik­leiki. Það er merki um að þú hafir loks­ins fundið öryggið í sjálfum þér til að leggja niður skjöld­inn og byrja að lifa aftur.