Össur Skarphéðinsson líffræðingur og fyrrverandi formaður Samfylkingarinnar talar um „hamfaraleiðangur Sjálfstæðisflokksins“ í nýjum pistli á Facebook og segir einnig að „níðþröng varðstaða Sjálfstæðisflokksins fyrir hagsmuni þröngs hóps sægreifa virðist utan endis.

Hann segir að „flokkurinn lítur á það sem „heilaga skyldu“ – svo vísað sé í orð Jens Garðars varaformanns - að beita öllum brögðum til að tefja og koma í veg fyrir samþykkt Alþingis á mjög hóflegri hækkun veiðigjalda. Á meðan heldur Sjálfstæðisflokkurinn áfram að sökkva í hverri skoðanakönnun á fætur annarri.“

Að mati Össurar er markmið Sjálfstæðisflokksins að tefja afgreiðslu veiðigjaldafrumvarpsins fram á haust:

„Ég er ekki viss um að það yrði endilega svo slæmt fyrir stjórnarflokkana en hins vegar handviss um að töf fram á haust yrði langverst fyrir íhaldið. Staðreyndin er sú, að meðan Sjálfstæðisflokkurinn heldur þinginu í gíslingu vegna hagsmuna örfámenns hóps sægreifa þá dvínar fylgi við hann jafnt og þétt meðal þjóðarinnar. Meðan flokkurinn er með túlann fullan af hagsmunum sægreifa sem þjóðin er fyrir löngu búin að skilgreina sem freka, síngjarna kvótakalla nær íhaldið aldrei vopnum sínum.“

Og Össur er klár á því að eina von Sjálfstæðisflokksins til að reisa sig, og um leið eina von Guðrúnar Hafsteinsdóttur formanns flokksins, til að halda lífi sem formaður, er að flokkurinn nái þokkalegum árangri í sveitarstjórnakosningum á næsta vori:

„En því lengur sem andstaða við veiðigjaldsmálið er eina sýnilega mál Sjálfstæðisflokksins því minni líkur eru á að hann nái vopnum sínum í kosningunum til sveitarstjórna, einkum í Reykjavík. Þar leggst obbi kjósenda þvert gegn málflutningi sægreifanna. Fari því svo, að Sjálfstæðisflokkurinn nái því takmarki að tefja samþykkt veiðigjaldsmálsins fram á næsta haust þá gufa allar líkur á þokkalegu gengi í kosningum á næsta ári upp einsog dögg fyrir sólu.“

Hann segir einnig að „veiðigjaldsmálið verður þá stöðugt í kastljósi fjölmiðla sem eina mál flokksins og það mun leiða til „afhroðs íhaldsins, og einkum stoppa sóknarmöguleika þess í Reykjavík. Þetta er fórnarkostnaðurinn við það að láta “bestu vinkonu aðal”, Heiðrúnu Lind Marteinsdóttur, framkvæmdastjóra sægreifasamtakanna, stjórna Sjálfstæðisflokknum með annarri hendi og verja hagsmuni sægreifanna með hinni. Í dag er hún valdamesta manneskjan í Sjálfstæðisflokknum. Um leið ber hún líka ábyrgð á hamfaraleiðangri íhaldsins.“

Össur segir að lokum að „skoðanakönnun dagsins, þar sem Sjálfstæðisflokkurinn heldur áfram að tapa fylgi, sýnir svart á hvítu að á meðan flokknum er stjórnað dag frá degi af skrifstofu sægreifanna á hann sér ekki viðreisnar von.“