Mikael Torfason rithöfundur segist elska Bandaríkin og sér ekki fyrir sér að flytja aftur til Íslands. Mikael, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, segir myndina sem fólk hefur af Bandaríkjunum oft mjög skakka og þar hafi hann fundið hluti sem finnist hvergi annars staðar:

„Mér finnst Bandaríkin almennt vera yndisleg og krafturinn og orkan eru úti um allt. Ég elska Bandaríkin. Við fáum í gegnum fjölmiðla mikið af neikvæðum hlutum frá Bandaríkjunum, en það heyrist minna um hitt. Fólkið í Bandaríkjunum er almennt mjög hjálplegt og gott og það er eitthvað í menningunni sem kallar á sjálfsábyrgð. Fólk horfir á vandamál í samfélaginu og hugsar strax: „Hvað get ég gert í því?”. Ekki bara að kerfið eigi að laga alla hluti eins og vill vera viðkvæðið hérna heima og í Evrópu. Umræðan á Íslandi fer alltaf þangað að það sé allt kerfinu að kenna og stjórnmálamenn og kerfið eigi að laga hluti. Það er eitthvað fallegt við að fólk hugsi það frekar þannig að það sé á þeirra eigin ábyrgð að breyta hlutum. Maður hittir varla manneskju í Bandaríkjunum sem er ekki í sjálfboðastarfi eða gefur til góðgerðamála. Það er einhver frumkvöðlakraftur sem svífur yfir Bandaríkjunum og ef það er eitthvað vandamál, þá finnur fólk lausnir á því.”

Mikael æfir alla morgna eldsnemma með öðrum karlmönnum sem eru í grúppu sem kallast F3, eða „Fitness, Fellowship og Faith.”:

„Ég æfi með félögum mínum yfirleitt á hverjum einasta morgni klukkan 5 eða 5:30. Við hittumst á bílastæðum eða görðum og gerum „burpees”, armbeygjur og fleiri æfingar í klukkutíma á hverjum morgni, sjö daga vikunnar. Þessi karlagrúppa er starfrækt um allan heim og það eru engin gjöld til að vera með og þetta er í alla staði frábær félagsskapur. Það er eitthvað mjög fallegt við þetta og líkamsrækt á að vera eitthvað sem allir geta gert án þess að þurfa að borga fyrir það. Það að bæta svo við trú og tjáningu á meðal karlmanna inn í þetta gerir þetta svo enn betra. Þegar æfingin er búin erum við með það sem kallast „Circle of trust”, þar sem menn deila með hinum hvað er að gerast í lífi þeirra. Að bæta við þessum andlega stuðningi gerir þetta að frábærri blöndu. Það hefur gert mjög mikið fyrir mig að vera í þessum félagsskap og í gegnum hann hef ég eignast mjög góða vini.”

Mikael segir trúræknina talsvert meiri í Bandaríkjunum en á Íslandi og styttra í guð, sem hann segist kunna mikið að meta á þessum tímapunkti í lífi sínu:

„Ég hef alltaf verið leitandi og hef gert alls konar hluti í gegnum tíðina. Ég hef gert grín að því að ég hafi verið eins og fólkið sem er alltaf að drekka kakó og reyna að finna sjálft sig. Mér var rosalega uppsigað við kristindóminn þegar ég var yngri, en var samt alltaf leitandi. Ég fór meira að segja á vikulangt „silent retreat” þegar ég varð fertugur. Á þessum tíma var ég ritstjóri Fréttablaðsins, aðalritstjóri 365 og yfir fréttastofu Stöðvar 2 og Bylgjunnar. Svo fór ég bara beint í djúpu laugina alveg kaldur og inn í vikulanga þögn þó að ég hafi ekki hugleitt í svo mikið sem 10 mínútur fyrir þetta. Þarna var ég í algjörri þögn og hugleiddi með öðrum í sjö sólarhringa. Þetta hafði mikil áhrif á mig og ég man að eftir 4 daga gat ég farið úr líkamanum og baðað mig í hvítu ljósi. Það er kannski ekki tilviljun að ég var rekinn aðeins 2 mánuðum eftir að ég kom aftur heim. Ég var breyttur maður eftir þetta og tengdi mikið við búddisma. Brjálæðið í að reka fjölmiðla á Íslandi passaði kannski ekki sérstaklega mikið við búddisma,” segir Mikael, sem var lengi í uppreisn gagnvart trú, sem er ekki skrýtið miðað við sögu hans:

„Vottar Jehóva reyndu í raun að drepa mig. Ég fæddist veikur og foreldrar mínir voru með mikinn metnað fyrir mína hönd og vildu að ég myndi lifa að eilífu í paradís. En samkvæmt þessarri trú myndi það ekki gerast ef ég fengi viðeigandi læknismeðferð. Þannig að þau voru að berjast við læknana og það var í raun læknir sem bjargaði lífi mínu með því að gefa mér blóð á næturna þegar þau vissu ekki af. En þau voru að biðja bænir og héldu að þau hefðu verið bænheyrð á meðan raunin var sú að læknirinn var að dæla í mig blóði á næturna og bjargaði mér þannig. Þannig að það er kannski ekki skrýtið að ég hafi séð trúarbrögð sem upphaf alls ills lengi vel. Svo fór ég að sjá trúarbrögð í stærra samhengi fór reiðin að minnka hjá mér. Trúarbrögð bjuggu til fyrstu spítalana, skólana og bjuggu í raun til Vesturlönd eins og við þekkjum þau. Þannig að eftir því sem árin hafa liðið hef ég orðið sífellt þakklátari fyrir þau gildi sem ég ólst upp við í Vogaskóla og ég hef mýkst mikið gagnvart kristnidóminum.”

Mikael segir það hafa verið frábært fyrir sig á sínum tíma að hafa fengið ítrekað nei frá launasjóði rithöfunda, þó að honum hafi ekki endilega liðið þannig strax:

„Það góða við að hafa verið rithöfundur á Íslandi er að maður lærir að þurfa að afkasta miklu til að sjá fyrir sér. Það kom til dæmis ár þar sem ég skrifaði og gaf út bók, skrifaði leikrit fyrir Borgarleikhúsið, sjónvarpsseríu fyrir RÚV, tvær heimildaseríur fyrir Rás eitt, leikrit fyrir Osló og leikrit fyrir Þýskaland, bara til að ná endum saman. Það að þurfa að gera þetta allt bara til að geta borgað af húsnæðisláninu kennir manni vinnusemi og að eiga við álag. En það er samt bara staðreynd að þú munt lepja dauðann úr skel ef þú ert bara að skrifa á Íslandi. Þannig að ég sé það svoleiðis að það besta sem hafi komið fyrir mig hafi verið að fá ítrekað nei frá Launasjóðnum. Ég man þegar ég fann hvað það var mikið frelsi að þurfa ekki að treysta á að vera rithöfundur á Íslandi.”

Hægt er að nálgast viðtalið við Mikael og öll viðtöl og podköst Sölva Tryggvasonar inni á solvitryggva.is