Það heyrðist varla mannsins mál fyrir hófadyn, lúðraþyt og fagnaðarlátum tugþúsunda áhorfenda þegar sjöttu Alþjóðlegu hirðingjaleikunum (VI World Nomad Games) lauk í gærkvöldi með snævi krýnda fjallstinda í bakgrunn og hið tæra Issyk-Kul vatns í Kírgistan. Eftir viku af blóðugri baráttu, ótrúlegri fimleikafærni á hestbaki og aldagömlum hefðum, afhentu skipuleggjendur keflið áfram eftir stærstu leika í sögu þessarar einstöku hátíðar.
Rúmlega 100 þjóðir sendu keppendur þar sem keppt var í greinum sem flestar eiga rætur að rekja til lífsbaráttu og stríðslistar hirðingja í Mið-Asíu.
Spennan í hámarki í „fótbolta hirðingjanna“
Eins og við var að bústast var það hin goðsagnakennda grein Kok-Boru (og systurgreinin Kokpar) sem stal senunni. Í þessari hörðu og hættulegu íþrótt berjast tveir hópar knapa á harðahlaupum um að hrifsa þungann skrokk af geit af jörðinni og kasta honum í mark andstæðingsins sem er hringlaga mannvirki úr leir.
Úrslitaleikurinn fór fram á Hippodrome í Cholpon-Ata og var það heimalandið, Kírgistan, og erkifjendurnir frá Kasakstan sem mættust í leik sem seint mun gleymast, þar sem samspil manns og hests náði hæðum sem jaðra við hið ómögulega. Glímukappar í Er Enish, reyndu að rífa andstæðinginn bókstaflega fram af hestbaki.
Gullernir svifu yfir Kyrchyn-gljúfrinu
Fjarri íþróttaleikvöngunum, í Kyrchyn-gljúfri, breyttist landslagið í lifandi málverk. Hundruð jurtatjalda (hefðbundinna hirðingjatjalda) mynduðu risastórt þorp þar sem þjóðlagatónlist og ilmur af grilluðu kjöti mættu gestum.
Í Salburun-keppninni sýndu veiðimenn magnað traust milli manns og rándýrs. Risavaxnir gullernir og fálkar steyptu sér niður úr skýjunum af ógnarhraða að skipun eigenda sinna, og sýndu fram á veiðitækni sem hefur haldið lífi í kynslóðum um aldaraðir. Í ár vakti það sérstaka athygli hve margar ungar konur tóku þátt í bogfimi á harðastökki, sem sýnir að arfleifð kvenkyns stríðsmanna Amasónanna lifir enn góðu lífi.
Listaverk tileinkuð konunum
Leikarnir í ár snerust þó ekki bara um blóð, svita og bardaga. Nýr skúlptúragarður var afhjúpaður við Miðstöð hirðingjasiðmenningarinnar í Ornok. Skipuleggjendur lögðu ríka áherslu á að sýna hið daglega lífið með steinverkum sem sýna hefðbundin verkfæri kvenna til kornmölunar. „Hirðinginn er ekki bara stríðsmaður á hesti, heldur líka menningin, tónlistin og fjölskyldan sem konurnar héldu gangandi,“ sagði einn listamannanna við opnunina.
Lokahátíðin í gærkvöldi var sjónarspil þar sem fortíð og framtíð runnu saman. Á meðan þúsundir dróna lýstu upp næturhimininn yfir Issyk-Kul og mynduðu form af hlaupandi villihestum, dunaði hefðbundinn tónlist í stúkunni.
Hirðingjaleikarnir 2026 hafa sannað að þrátt fyrir stafræna nútímavæðingu, þá slær hjarta hirðingjanna enn af fullum krafti. Rykið hefur sest í Cholpon-Ata í bili, en andi hirðingjans heldur áfram að ferðast.
