Ósýnilegu sárin
Sum börnin sem alast upp við það að finnast þau einmana sýnast oft sterkustu fullorðnu einstaklingarnir. Út á við virðast þau óbrjótanleg; þau eru sjálfstæð, ábyrg, hjálpsöm og fær um að tækla hvað sem er án þess að blikka auga. En á bak við þennan flotta skjöld býr oft á tíðum djúpstæð lífsreynsla. Þegar þú lærir snemma í lífinu að „það er enginn að koma til að bjarga mér, svo ég verð að redda þessu sjálf(ur)“, breytist sjálfsbjargarviðleitni í lífstíl.
Krónískur einmanaleiki í æsku snýst nefnilega ekki alltaf um að vera líkamlega einn. Oft var fólk til staðar, en enginn sá þig raunverulega. Enginn skildi þig, huggaði þig eða bjó til pláss fyrir það sem þér fannst. Samkvæmt greiningum á The Psychology Group fylgir þessi tilfinningalega einangrun fólki inn í fullorðinsárin þar sem taugakerfið festist hreinlega í neyðarstigi, sem mótar sambönd þess á mjög skýran hátt.
Hér eru 7 dæmigerð merki þess að fullorðinn einstaklingur sé enn að berjast við einmanaleika sem innra barnið þróaði með sér:
Þú þróar með þér „ofur-sjálfstæði“ (hyper-independence)
Þú lærðir snemma að það að þurfa á öðrum að halda leiddi nánast alltaf til vonbrigða. Þess vegna líður þér mun betur með að berjast í gegnum hlutina ein(n) og sérð það sem öruggari kost en að eiga á hættu að einhver bregðist þér.
Þú tengist of djúpt hverjum þeim sem „sér“ þig
Þegar þú hefur eytt stórum hluta æskunnar í að líða eins og þú sért ósýnileg(ur), getur örlítil athygli eða viðurkenning virkað eins og stórkostleg ást. Þetta gerir það að verkum að þú átt það til að fyllast mikilli hrifningu eða skuldbindingu fljótt.
Þú efast stöðugt um hvort fólki standi raunverulega á sama um þig
Jafnvel þegar þú ert í kringum fólk sem elskar þig einlæglega, er hluti af þér alltaf á verði. Þú bíður ómeðvitað eftir höfnuninni eða að vera yfirgefin, vegna þess að það er það ástand sem þú þekkir best úr fortíðinni.
Þú upplifir einmanaleika, jafnvel í margmenni
Einmanaleiki þinn snerist aldrei um skort á fólki í kringum þig. Hann snerist um skort á dýpri tengingu þá tilfinningu að enginn skildi raunverulega hvernig þér leið eða hver þú varst í raun og veru.
Þú gerist hlustandinn, hjálparinn eða umönnunaraðilinn
Þú lærðir að vera til staðar fyrir alla aðra. Í laumi vonaðir þú þó alltaf að einhver myndi taka eftir því að þú þurftir líka á stuðningi og hjálp að halda, en þú kunnir ekki að biðja um það.
Þú umberð tilfinningalega fjarlæg sambönd of lengi
Fjarlægð er eitthvað sem þú þekkir. Ef innra barnið þitt lærði að lifa af á algjörri tilfinningalegri lágmarksgetu, geta litlir molar af athygli (e. breadcrumbs) virkað eins og raunveruleg tenging í þínum augum.
Þú veist ekki hvað þú átt að gera þegar einhver mætir raunverulega fyrir þig
Heilbrigð, stöðug og einlæg ást getur valdið þér óþægindum. Þitt varnarsinnaða sjálf lærði nefnilega að elta tengingu og berjast fyrir henni, en það kann ekki að slaka á og taka á móti henni.
Hvernig er hægt að losna við þessa tilfinningu?
Það sem flestir átta sig ekki á er að þegar þú upplifir erfiðleika í þínum samböndum í dag, ertu ekki að bregðast við manneskjunni sem stendur fyrir framan þig. Þú ert í raun enn að reyna að lækna einmana barnið hið innra í gegnum „fullorðinsbúninginn.“ Þess vegna tengist þú of hratt, staldrar við of lengi, óttast fjarlægð eða átt erfitt með að treysta þeim sem ætla að vera um kyrrt.
Batinn hefst þegar þú hættir að yfirgefa sjálfa(n) þig. Þú þarft að syrgja það sem þú fékkst ekki í æsku, leyfa þér að finna tilfinningarnar sem þú þurftir að jarða og átta þig á því að þú þarft ekki lengur að elta ástina til þess að sanna að þú skiptir máli. Þú getur hreinlega ekki læknað það sem þú neitar þér um að finna.
