Börkur Brynjarsson utanvegahlaupari og verkfræðingur segist gríðarlega þakklátur fyrir starf Píeta-samtakanna, sem hann þurfti að nota sér sjálfur. Börkur, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, hefur undanfarin ár staðið fyrir hlaupi til styrktar samtökunum. Eftir að hafa sjálfur keyrt sig í algjört þrot áttaði hann sig enn betur á mikilvægi þess að opna á erfiðleikana og byrja að vinna fyrir alvöru í sínum málum:

„Ég var að reka gamlagróið fjölskyldufyrirtæki og var með 5-10 manns í vinnu, en fann að álagið var að keyra mig niður og lokaði fyrirtækinu um áramótin 2023/2024. Þá var ég kominn í einhvers konar sambland af þunglyndi, kvíða og kulnun. Ég taldi mig kominn á botninn og hugsaði með mér að nú yrði ég bara að vinna í mínum málum og koma mér upp aftur. En það tók við mikill tómleiki eftir að ég fór í veikindafrí. Í þessum tómleika fannst mér ég verða að finna eitthvað að gera og vildi láta peninginn sem ég átti vinna fyrir sér. Eitt leiddi af öðru og ég var fljótlega kominn í „day-trading” og taldi að þar gæti ég unnið inn peninga. En ég fór fljótlega með það í mikla fíkn og feluleik og svo varð þetta eiginlega bara að spilafíkn. Það fylgir þessu mikil skömm og ég faldi þetta fyrir konunni minni. Ég var að rembast við að vinna upp tapið, en þetta varð bara verra og verra og svo var ég kominn út í horn með að fela þetta. Ég var þá kominn með svakalega sektarkennd og niðurrifið var mikið yfir því að hafa farið þessa leið,” segir Börkur, sem þá byrjaði að taka á sínum málum:

„Ég endaði á að fara bæði í áfengismeðferð og vinna í spilafíkninni. Í vinnunni með SÁÁ áttaði ég mig fyrst fyrir alvöru á því hvað afneitunin var orðin mikil og hvernig þetta tengdist því að ég hafði keyrt kerfið mitt í þrot þegar ég var að reka fyrirtækið og hvað það var mikið högg fyrir ímyndina að þurfa að loka því. Maður er bara í því að grafa holu þegar maður er kominn á þennan stað. Manni finnst maður svo lítils virði, ekki síst af því að maður hefur verið í feluleika að lifa tvöföldu lífi. Svo þegar maður loksins horfist í augu við sannleikann kemur allt áfallið bara í einu.”

Börkur hefur undanfarin ár staðið fyrir hlaupi til styrktar Píeta samtökunum. Hlaupið fór fram nýlega og heppnaðist vel og þátttakan var góð. Börkur segir mikilvægt að verkja athygli á starfi samtakanna, sem hann þekkir af eigin raun:

„Ég á tvo vini sem hafa tekið líf sitt og á aðra vini sem eru aðstandendur í þessum málum. Svo fór ég sjálfur á þennan stað að fara að hugsa að enda þetta bara þegar staðan var orðin sem verst. Við karlmenn virðumst margir eiga sérstaklega erfitt með að leita okkur hjálpar og finnst við bara vera byrði á annað fólk ef við erum að ganga í gegnum erfiðleika. Það er þessi hugmynd um að við eigum að vera sjáfstæðir og geta „dílað” við hlutina sem virðist inngróin hjá okkur. Samkvæmt alþjóðlegri tölfræði eru um sjötíu prósent sjálfsvíga framin af körlum. Það er augljóst að karlmenn þurfa að verða betri í að opna sig um líðan sína þegar þeir fara í gegnum erfiðleika. Þegar hlutirnir voru sem allra dimmastir hjá mér guggnaði ég meira að segja á fyrsta símtalinu í Píeta, en sem betur fer var strax hringt til baka eftir að ég hafði skellt á. Það var ómetanlegt að geta fengið hlustun frá einhverjum sem ekki dæmdi mig á neinn hátt og við verðum að muna að við erum ekki minni karlmenn þó að við opnum okkur um hlutina, heldur þvert á móti. Það er svo mikilvægt að muna að við erum aldrei einir. Það að finna einhvern sem við getum talað við án þess að upplifa að við séum dæmdir getur stundum verið algjört lykilatriði í að byrja að vinna í sér.”

Börkur segist enn vera að vinna í sínum málum, en leggur mikla áherslu á að heiðarleg og opinská umræða sé lykilatriði í því að ná bata:

„Það tekur rosalega á þá sem verða eftir ef einhver fer þá leið að enda sitt eigið líf. Þegar mér fannst ég vera sem minnst virði var það sú hugsun að ég ætti þrjú börn, foreldra og konu og ég gæti ekki gert þeim þetta. Ég skildi að þetta fjallaði ekki bara um mig heldur alla fjölskylduna. Viðbrögðin sem ég hef fengið við því að opna á þessa hluti hafa almennt verið mjög góð. Maður óttast að fólk dæmi mann þegar maður talar um erfiðleika, en það er ekki raunin. Og ef einhver dæmir mann er það ekkert persónulegt og hefur líklega bara meira að segja um þann sem dæmir.”

Börkur hvetur aðra sem standa í svipuðum sporum og hann gerði til að leita sér hjálpar.