Dr. Hussam Abu Safia, 52 ára, situr enn í ísraelsku fangelsi, nú ári eftir að Ísrael handtók hann án ákæru eða réttarhalda.

Fjölskylda hans og stuðningsmenn krefjast þess að honum verði sleppt þar sem heilsu hans hrakar stöðugt, samhliða frásögnum af ómannúðlegum aðstæðum sem hann er haldinn við.

Abu Safia, sem þekktur er fyrir óbugandi nærveru sína sem forstjóri Kamal Adwan sjúkrahússins í Beit Lahiya, norðan við Gaza-borg, hefur orðið miðpunktur alþjóðlegra umræðna um vernd heilbrigðisstarfsfólks í vopnuðum átökum.

Hann neitaði að yfirgefa sjúkrahúsið, ásamt nokkrum starfsmönnum, þrátt fyrir stöðugar árásir Ísraelshers á bygginguna.

Að lokum umkringdu ísraelskar hersveitir sjúkrahúsið og neyddu alla til að rýma bygginguna. Síðan þá hefur Abu Safia verið í haldi og sjúkrahúsið úr rekstri.

Hann hefur verið fluttur milli ísraelskra fangelsa, frá hinu alræmda Sde Teiman yfir í Ofer-fangelsið, og hefur stöðugt sætt illri meðferð.

Engar ákærur hafa verið bornar á Abu Safia, sem er haldinn samkvæmt svokölluðum „ólöglegs bardagamanns“-lögum sem heimila ótímabundið gæsluvarðhald án venjulegra sakamálaréttarhalda og svipta fanga aðgangi að gögnum málsins.

Þjáningar fjölskyldunnar

Abu Safia er haldið við afar slæmar aðstæður og hefur, samkvæmt lögfræðingum, misst meira en þriðjung líkamsþyngdar sinnar.

Fjölskylda hans óttast um líf hans, enda glímir hann einnig við hjartavandamál, óreglulegan hjartslátt, háþrýsting, húðsýkingar og skort á sérhæfðri læknishjálp.

Elsti sonur hans, Ilyas, 27 ára, sagði í viðtali við Al Jazeera í gegnum Zoom frá Kasakstan, þar sem fjölskyldan flúði fyrir mánuði, að eini „glæpur“ föður síns væri að vera læknir.

Ilyas, móðir hans Albina og fjögur systkini voru hjá föður sínum á Kamal Adwan sjúkrahúsinu á meðan á árásunum stóð, þrátt fyrir að geta yfirgefið Gaza, sérstaklega þar sem móðirin er kasakstanskur ríkisborgari.

Þann 26. október 2024 drap Ísrael bróður Ilyas, Ibrahim, 20 ára, þegar sjúkrahúsið var skotmark árása.

„Allt heilbrigðisstarfsfólkið grét, bæði fyrir föður mínum og fyrir Ibrahim,“ sagði Ilyas.

Handtaka Abu Safia

Að morgni 27. desember 2024 var sjúkrahúsið nánast í algjörri umsátursstöðu með skriðdrekum og drónum fyrir utan.

Ísraelskir skriðdrekar höfðu nálgast sjúkrahúsið smám saman frá miðjum október, eyðilagt hluta af innviðum, þar á meðal vatnstanka, þar til enginn gat lengur farið út. Sjúklingar og starfsfólk safnaðist saman í bráðamóttökunni, að sögn Dr. Walid al-Badi, 29 ára, sem var hjá Abu Safia allt til handtökunnar.

„Aðstæðurnar voru ótrúlega spennuþrungnar, hátalarar kölluðu eftir rýmingu, en Dr. Abu Safia bað alla að halda ró sinni. Svo var kallað sérstaklega eftir honum.“

Hann var leiddur í brynvarinn vagn. Þegar hann kom til baka var hann rykugur, með marblett undir hökunni og hélt á blaði með fyrirmælum. Hann sagði samstarfsfólki sínu að hann hefði verið beittur ofbeldi.

Ísraelar skipuðu honum að útbúa lista yfir alla sem voru á sjúkrahúsinu. Þegar hann skilaði listanum til baka var ákveðið að aðeins 20 starfsmenn mættu vera eftir.

Um klukkan 10 voru nokkrar sjúkrabílar leyfðir til að flytja slasaða, sjúklinga, óbreytta borgara og fjölskyldu hans á Indónesíska sjúkrahúsið, en aðrir starfsmenn urðu að ganga.

Barhouma, eini kvenlæknirinn sem varð eftir, gat ekki yfirgefið sjúkling sem þurfti stöðugan stuðning en hann var í lífshættu. Dagurinn endaði með því að sjúkrahúsið var sprengt, kveikt í efri hæðum og rafmagn tekið af. Um kvöldið voru allir teknir höndum og fluttir í al-Fakhoura-skólann í Jabalia, þar sem þeir voru barðir og pyntaðir klukkustundum saman.

Barhouma sat föst í sjúkrabíl með deyjandi sjúklingi, pumpaði lofti í lungun með höndunum þar til hún missti mátt. Að lokum voru Abu Safia og aðrir látnir fara, en eftir nokkra metra var kallað aftur í hann.

„Andlit okkar stirnuðu,“ sagði al-Badi. „Þeir sögðu: „Við þurfum þig með okkur til Ísraels“.“

Al-Badi og hjúkrunarfræðingur reyndu að halda í hann, en hann skipaði þeim að halda áfram og var síðan handtekinn.

Kröfur um lausn

Fjölskylda Abu Safia biður alþjóðleg mannréttinda- og lagastofnanir um að grípa inn í.

„Lögfræðingar föður míns hafa séð hann sjö sinnum á árinu, og í hvert skipti hefur ástand hans versnað,“ sagði Ilyas.

„Hann er með beinbrot, sprengjubrot í fæti, hjartavandamál og er beittur alvarlegu líkamlegu og andlegu ofbeldi sem er óverjandi miðað við aldur hans.“

„Ísrael reynir að glæpavæða starf föður míns, að hann þjónaði fólkinu, bjargaði slösuðum og sjúkum á svæði sem Ísrael sjálft lýsti sem „rauðu svæði“.“

„Hann er fyrirmynd læknis sem verður minnst víða um heim fyrir siðferðisþrek og hugrekki.“

„Ég er stoltur út fyrir öll orð, og vona að ég fái að faðma hann bráðum og sjá hann koma út úr myrkinu heilum á húfi.“